غزل شمارهٔ ۱۱۳

هوش مصنوعی: تا وقتی که نمی‌زنم به اشک، چشمانم خوب نمی‌بیند. حتی اگر سیل زندگی متوقف شود، وضعیت خراب و ویران من بهتر نخواهد شد.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه در دنیا از معشوقان زیبا زیاد شاهد بی‌وفایی و ستم بوده‌ام، دیگر در دل آرزوی بهشت ندارم و نمی‌خواهم از حوریان آن نگران باشم.

هوش مصنوعی: در دین عشق، قاعده و قانونی وجود دارد که با آن نمی‌توان هر چیزی را مجاز دانست. در عشق حقیقی، نمی‌توان به راحتی به دیگران آسیب رساند یا از آن‌ها سوءاستفاده کرد. محبت واقعی نیازمند اصول و آیین خاصی است که در آن، رفتار نادرست مجاز نیست.

هوش مصنوعی: جام خالی او به داروی بیهوشی شبیه است و هیچ دریانوردی نمی‌تواند با کاسه‌ی طنبور هماهنگ شود.

هوش مصنوعی: در علاقه و عشق، ویژگی‌های ما از پروانه سخت‌تر است. اگرچه شمعی وجود دارد که سرکش و rebellious است، اما او به اندازه پروانه مغرور نیست.

هوش مصنوعی: زیبایی و جذابیت حسن، همچون عشق، چیزی است که به قلب‌ها می‌نشیند و دل را تسخیر می‌کند. وجود زلف‌های یکی از معشوقان همچون لشکری است که قدرت و زیبایی خاصی را به نمایش می‌گذارد و بدون آن زیبایی، به مانند منصوری است که نمی‌تواند چهره‌ای جذاب داشته باشد.

هوش مصنوعی: در پایان، با اشک ریختن و گریه کردن، می‌توان به آرزوها و خواسته‌های دل رسید. زیرا که ارزش و زیبایی بعضی از چیزها فقط در سختی‌ها و مشکلات مشخص می‌شود، مانند جواهرهایی که تنها در آب شور به دست می‌آیند.

هوش مصنوعی: دل‌های آگاه مانند دانه‌های یک تسبیح هستند و آنچه در دل ماست، از یکدیگر پنهان نیست.

هوش مصنوعی: آسیب‌ها و زخم‌های عمیق و بی‌پاسخ کلیم ناشی از تنهایی و نداشتن کسی که به او دلگرمی بدهد، هیچ درمانی جز کلمات بی‌احساس مردم ندارد.