غزل شمارهٔ ۴۰۶

هوش مصنوعی: ای شیخ، تو همیشه بر روی نقاط ضعف دین خود تأکید می‌کنی و آن را بر دوش هر بار که به خودت می‌نگری، منتقل می‌سازی.

هوش مصنوعی: سربلندی و ارزش واقعی در این است که باید بر خاکساری و تواضع تکیه کرد نه اینکه به ظاهر و تشریفات بی اهمیت بسنده کرد. به عبارت دیگر، اصل کار در تواضع و فروتنی است و نباید تنها به فراهم کردن وسایل و ظروف مجلل بسنده کرد.

هوش مصنوعی: در واقع، لازم است که سائل از بخشش و generosity کریمان قدردانی کند، زیرا مانند گلی که از باغ خود می‌چینند، کریمان نیز از خوبی‌های خود به دیگران می‌بخشند و این عمل نشان‌دهنده‌ی بزرگی روح آن‌هاست.

هوش مصنوعی: در سایه‌ی نعمت و بخشش، گل خار همچنان برهنه و بی‌پناه باقی مانده است و چه مشکلات و سختی‌هایی که از پوشش رنگین خود دیده است.

هوش مصنوعی: در مسیر سیر و سلوک، به صورت عار و ننگ، بازگشتن به دین خود معادل است با اینکه اگر کسی به او جام جمشید بدهند، باز هم ارزش کاسه چوبی خودش را ندارد.

هوش مصنوعی: هر سنگین‌فکری در نهایت به این می‌رسد که باید از پندارها و افکار خود کم کند و به آرامش برسد. او سرانجام از بار سنگین خود دست می‌کشد و زندگی را ساده‌تر می‌کند.

هوش مصنوعی: کسی که خود را می‌شکند و به خود نمی‌رسد، از ستایش خوشش نمی‌آید و بیشتر از دیگران به خود می‌بالد، ولی در واقع با این کارها فقط بر ابلهی خود می‌افزاید.

هوش مصنوعی: ای تلخ کامان، تنها خودت را بی‌ساقی نکن، بلکه به دیگران نیز از شیرینی‌های خودت بده و بخشی از آن را به آن‌ها ببخش.

هوش مصنوعی: از درد دل جانسوزم، تا کی می‌توانم دیدن دوستانم را تحمل کنم؟ مانند چراغی که در کنار جان باخته‌ای قرار دارد.