غزل شمارهٔ ۱۶۵

هوش مصنوعی: از دوری دوستان دل نگران و بی‌قرارم به‌طوری که مانند گیاهی بی‌سرسبزی و پژمرده شده‌ام و این جدایی برایم مانند فصل بهار از دست رفته است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس به حال و روز من نیفتد که من به خاطر دوری‌ات هزار بار دلم سوخته و همچون آواره‌ای در سرزمین‌های مختلفی سرگردانم.

هوش مصنوعی: زمانه، پس از مرگ من، چراغی را که در شب تاریک زندگیم روشن بود، از من گرفت و اکنون بر سر مزار من آن چراغ خاموش شده است.

هوش مصنوعی: در دل شب و در دوران دوری از معشوق، اشک‌هایم مانند شمعی سوخته، بر دامنم بریزید و با وجود اینکه به من نزدیک هستند، همچنان درد و رنج ناشی از جدایی را تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: پزشک بی‌احساس پس از مرگ، با محبت شد و وعده داد به آنچه که گفته بود وفا کند، در حالی که من در انتظارش سوختم.

هوش مصنوعی: جدایی از محبوب دیگر مرا نمی‌کشد، کلیم؛ چه اهمیتی دارد وقتی هر آهی که می‌زنم باعث آتش گرفتن دلم می‌شود.