غزل شمارهٔ ۳۹۲

هوش مصنوعی: اگر در طبیعت کسی نیکویی و مهربانی نباشد، نمی‌تواند شراب خود را نشان دهد. شیشه می‌شکند و سر از همت شراب می‌بردارد.

هوش مصنوعی: سوزن عیسی باید به کار بیفتد تا بخت ستمگر در مسیر عشق من، خار را از پایم خارج کند.

هوش مصنوعی: دست ما را می‌تواند روزگار از قید و بند رهایی دهد و به ما قدرتی خاص ببخشد.

هوش مصنوعی: قدر و ارزش گوهری که در دست عزیزان است، توسط آسمان که بی‌قضاوت است، به چیزی بی‌ارزش تبدیل می‌شود. اما برای کسی که نابینا است، حتی این تبدیل به ارزش نخواهد رسید.

هوش مصنوعی: هر چیزی که اول از بین برود، امید ماست، اگر اینکه آسمان دریا، خیالی از ناامیدی را به وجود آورد.

هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که درونم آتش دارد، اما وقتی وقت صحبت از احوال و مشکلاتم می‌شود، انتظار می‌کشم تا اشک‌هایم راهی برای بیان احساساتم پیدا کنند.

هوش مصنوعی: در میان عاشقان، کشتی نوشیدنی هنر بی‌نقصی است و اگر در دستان کسانی که دریا را می‌شناسند قرار گیرد، به خطا است که جایگاهش را تغییر دهد.

هوش مصنوعی: نباید بیشتر از این به سرکوبی و فشار ادامه داد، زیرا اگر بخت به ما کمک کند، قدرت ما افزایش خواهد یافت.

هوش مصنوعی: اگر دلم گرفته است، با این حال خوشحال هستم، زیرا فکر دنیا نمی‌تواند به عمق احساسات من نفوذ کند و در آنجا جایی برای خود پیدا کند.