غزل شمارهٔ ۲۰۷

هوش مصنوعی: آیا تاکنون به مردم نگاه کرده‌ای که چرا باید سر خود را در ذلت پایین بیندازند؟ چرا باید به چیزی که ما را از حقیقت دور می‌کند، وابسته بمانیم؟

هوش مصنوعی: تحمل کردن درد بی‌درمان به مراتب آسان‌تر است از این که بخواهی به خاطر دریافت درمان از پزشکان، به زحمت و منت بیفتی.

هوش مصنوعی: اگر بخواهند به کسی نیکی کنند، حتی اگر فقط یک قطره باشد، باید به خاطر آن نیکی، منت و بار سنگینی را بر دوش بکشند. ای کاش این بار منت با توجه به مقدار نیکی که انجام شده، متناسب باشد.

هوش مصنوعی: هیچ دولتی بهتر از گمنامی نخواهی یافت. برای اینکه در زندگی موفق شوی، باید مراقب رفتار خود باشی و از خطرات دوری کنی.

هوش مصنوعی: برای حفظ و پیشرفت کشور، باید از زحمات و تلاش‌های بی‌وقفه استفاده کرد و از موانع و مشکلات که می‌تواند به مانند سنگی سنگین باشد، عبور کرد. این نیازمند همتی والا است که همچون دست‌های رنگین از حنا، به کار گرفته شود تا موفقیت حاصل گردد.

هوش مصنوعی: بار کشیدن در دوران پیری کار آسانی نیست. وقتی که انسانی به سن پیری می‌رسد، باید از عصا به عنوان کمک استفاده کند و در عین حال برای حفظ تعادل و حرکت مناسب، به پاهایش هم تکیه کند.

هوش مصنوعی: در حالت مستی و سرمستی، دل شاداب و شگفت‌انگیز است، اما از نابسامانی‌ها و مشکلاتی که در زندگی وجود دارد، همچنان غم و درد گریبان‌گیر ماست. بنابراین، چرا باید از خند و شادی گل‌ها رنج ببریم؟

هوش مصنوعی: اگر در مسیر سختی‌ها و مشقت‌ها با چنین شتابی پیش برویم، باید در راستی که پا را از زانو برداشت و بر درد و رنج غلبه کرد.

هوش مصنوعی: هر بار که شمعی روشن می‌کنی، باید خاموشی را نیز در نظر بگیری و به یاد داشته باشی که از حرف‌های بی‌خود و بی‌فایده پرهیز کنی، زیرا این صحبت‌ها تنها دردسر به همراه می‌آورند.

هوش مصنوعی: از آسیب‌ها و سختی‌هایی که ناشی از آشنایی با دیگران تجربه کرده‌ام، به خوبی می‌دانم که برای جلوگیری از درد و رنج، باید از نزدیکان خود فاصله بگیرم و دوری گزینم.