خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

عرفی » غزلیات

غزل شمارهٔ ۱ : امید عیش کجا و دل خراب کجا

غزل شمارهٔ ۲ : کوی عشق است و همه دانه و دام است اینجا

غزل شمارهٔ ۳ : به دیر آی از حرم صوفی که می برقع گشود اینجا

غزل شمارهٔ ۴ : به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را

غزل شمارهٔ ۵ : می کش و مست عشوه کن، نرگس می پرست را

غزل شمارهٔ ۶ : در نو بهار باده ننوشد کسی چرا

غزل شمارهٔ ۷ : خیز و به جلوه آب ده، سرو چمن تراز را

غزل شمارهٔ ۸ : گرفتم آن که شب در خواب کردم پاسبانش را

غزل شمارهٔ ۹ : منم که یافته ام ذوق صحبت غم را

غزل شمارهٔ ۱۰ : در باغ طبیعت بفشردیم قدم را

غزل شمارهٔ ۱۱ : التفاتی نیست با امید مطلوب مرا

غزل شمارهٔ ۱۲ : عشق کو تا در بیابان جنون آرد مرا

غزل شمارهٔ ۱۳ : چرا خجل نکند چشم اشکبار مرا

غزل شمارهٔ ۱۴ : به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا

غزل شمارهٔ ۱۵ : هر دم زند هوس به چراغ دگر مرا

غزل شمارهٔ ۱۶ : چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا

غزل شمارهٔ ۱۷ : شب تا سحر کنم عجز، تا بوسم آستان را

غزل شمارهٔ ۱۸ : نی مهر دوست دارم ، نی کین دشمنان را

غزل شمارهٔ ۱۹ : تا به کی معبچه ی می نوش و بیارا ایمان را

غزل شمارهٔ ۲۰ : به جز ریش بلا مرهم مبادا ریسه ریشان را

غزل شمارهٔ ۲۱ : تا تیز کرده ای به سیاست نگاه را

غزل شمارهٔ ۲۲ : از تو نوشت و داد دل آرمیده را

غزل شمارهٔ ۲۳ : دادم به چشم او دل اندوه پیشه را

غزل شمارهٔ ۲۴ : تحفهٔ مرهم نگیرد سینهٔ افکار ما

غزل شمارهٔ ۲۵ : فارغیم ای عاملان حشر ز احسان شما

غزل شمارهٔ ۲۶ : صبح گدا و شام ز خورشید روشن است

غزل شمارهٔ ۲۷ : ار نالهٔ شبانه اثر برده‌ایم ما

غزل شمارهٔ ۲۸ : نوش دارو نشأیِ عّلت نهد در جان ما

غزل شمارهٔ ۲۹ : نداد نور شراری چراغ هستی ما

غزل شمارهٔ ۳۰ : گفت‌وگوی غم یعقوب بود پیشهٔ ما

غزل شمارهٔ ۳۱ : دلم در کعبه‌ای رو کرد و همت جوید از دل‌ها

غزل شمارهٔ ۳۲ : از بس که در معارضه دیدم مثال‌ها

غزل شمارهٔ ۳۳ : صد قول به یک زمزمه طی می کنم امشب

غزل شمارهٔ ۳۴ : دل چو به غم شاد زیست، مهر و وفا از او طلب

غزل شمارهٔ ۳۵ : صد شکر کز اقبال غم و لشگر آفت

غزل شمارهٔ ۳۶ : گشود برقع و توفان حسن عالم سوخت

غزل شمارهٔ ۳۷ : صد چشمه ی زهر از لب داغ دل ما ریخت

غزل شمارهٔ ۳۸ : نعره زد عشق دین ما بگریخت

غزل شمارهٔ ۳۹ : عشق ناوک ریز و یک مویم تهی از یار نیست

غزل شمارهٔ ۴۰ : غزلی گفته‌ام آن باعث گفتار کجاست

غزل شمارهٔ ۴۱ : مراد و خضر عنان گیر باید از چپ و راست

غزل شمارهٔ ۴۲ : صد فوج عشوه از نظر من گذشته است

غزل شمارهٔ ۴۳ : صد شکر که بتخانه ی اندیشه خراب است

غزل شمارهٔ ۴۴ : امید صلح از آن با شکیب ایوب است

غزل شمارهٔ ۴۵ : آنی که پای تا به سرت عجب طاعت است

غزل شمارهٔ ۴۶ : بر دل یوسف غمی در کنج زندان بر نخاست

غزل شمارهٔ ۴۷ : تاج زر گر بودش فتنه ی از بهر خود است

غزل شمارهٔ ۴۸ : لب فروبستن ناصح گرهی بر باد است

غزل شمارهٔ ۴۹ : تا کوکبه ی رحمت جاوید بلند است

غزل شمارهٔ ۵۰ : ناله ام پرورش آموز نهال اثر است

غزل شمارهٔ ۵۱ : هرگز مگو که کعبه ز بتخانه خوشتر است

غزل شمارهٔ ۵۲ : دورم از کوی تو، جا در زیر خاکم بهتر است

غزل شمارهٔ ۵۳ : بیدادگری روی تو اندازه ی راز است

غزل شمارهٔ ۵۴ : از آن ز شربت صلحم هوای پرهیز است

غزل شمارهٔ ۵۵ : جنگ آتش، آشتی آتش، مدارا آتش است

غزل شمارهٔ ۵۶ : عهد حسنش روزگار دستبرد آتش است

غزل شمارهٔ ۵۷ : تا روی دل فروز تو بستان آتش است

غزل شمارهٔ ۵۸ : هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش است

غزل شمارهٔ ۵۹ : شب عشاق ز روز دگران در پیش است

غزل شمارهٔ ۶۰ : برو مسیح که فکر فراغ من غلط است

غزل شمارهٔ ۶۱ : می مغانه که از درد شور و شر صاف است

غزل شمارهٔ ۶۲ : گر نوش وفا قحط شود، نیش کفاف است

غزل شمارهٔ ۶۳ : آتشین لالهٔ دل صد ورق است

غزل شمارهٔ ۶۴ : دو عالم سوختن نیرنگ عشق است

غزل شمارهٔ ۶۵ : خاموشی من قفل نهان‌خانهٔ عشق است

غزل شمارهٔ ۶۶ : منزلگه دل‌ها همه کاشانهٔ عشق است

غزل شمارهٔ ۶۷ : مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است

غزل شمارهٔ ۶۸ : هزار حسن عبادت نه زشتی عمل است

غزل شمارهٔ ۶۹ : تا خط به گرد آن لب شیرین شمایل است

غزل شمارهٔ ۷۰ : دریا فراخ و کشتی ما بی معلم است

غزل شمارهٔ ۷۱ : هر خنده دریچه ی گشاینده ی غم است

غزل شمارهٔ ۷۲ : گر تکیه گاه گلخن و گر مسند جم است

غزل شمارهٔ ۷۳ : گرد محنت به طوف منزل ماست

غزل شمارهٔ ۷۴ : ما را به طرب موعظت و پند حرام است

غزل شمارهٔ ۷۵ : ما تشنه لب و چشمه ی حیوان نفس ماست

غزل شمارهٔ ۷۶ : باز آتش غم دست در آغوش رخس ماست

غزل شمارهٔ ۷۷ : زخم از دهان تیغ ربودن نزاع ماست

غزل شمارهٔ ۷۸ : کوی عشق است این که در هر گام صد عاقل گم است

غزل شمارهٔ ۷۹ : نوشیم شربتی که شکرها درو گم است

غزل شمارهٔ ۸۰ : رسید مژده و قاصد مقیم خرگه ماست

غزل شمارهٔ ۸۱ : پیر کعنان چمنی گوشه ی بیت الحزن است

غزل شمارهٔ ۸۲ : کسی که بر اثر مدعای خویشتن است

غزل شمارهٔ ۸۳ : از بس که جور کرد به دل غم که آشناست

غزل شمارهٔ ۸۴ : از نور یار چون نفسم خانه روشن است

غزل شمارهٔ ۸۵ : نگفتن و نشنودن زبان و گوش من است

غزل شمارهٔ ۸۶ : منم که طاعت بت لازم سرشت من است

غزل شمارهٔ ۸۷ : گو ز من دل جمع دار آن کس که با من دشمن است

غزل شمارهٔ ۸۸ : درد نایافت ز بی دردی اقبال من است

غزل شمارهٔ ۸۹ : ممنون ترکتازی گردون دل من است

غزل شمارهٔ ۹۰ : مگر زمانه اسیر کمند آه من است

غزل شمارهٔ ۹۱ : اندوه هجر پیشه و شادی من است

غزل شمارهٔ ۹۲ : من بلبل آن گل که گلابش همه خون است

غزل شمارهٔ ۹۳ : تنها نه دلم باده ی نابش همه خون است

غزل شمارهٔ ۹۴ : خوناب آتشین ز سر من گذشته است

غزل شمارهٔ ۹۵ : وه که از دوختن، این چاک گریبان رفته است

غزل شمارهٔ ۹۶ : دلم به قبله ی اسلام مایل افتاده است

غزل شمارهٔ ۹۷ : کسی که دیده به حسن تو آشنا کرده است

غزل شمارهٔ ۹۸ : خوش می تپم به خون دل و به تیرم چنین زده است

غزل شمارهٔ ۹۹ : هم صومعه را فیض به دستور نمانده است

غزل شمارهٔ ۱۰۰ : از تو کس زمزمه ی مهر و وفا نشنیده است

غزل شمارهٔ ۱۰۱ : تا چشم عشوه ساز تو مهمان فتنه است

غزل شمارهٔ ۱۰۲ : مدار صحبت ما بر حدیث زیر لبی است

غزل شمارهٔ ۱۰۳ : غمگساری در لباس دشمنی محبوبی است

غزل شمارهٔ ۱۰۴ : حیرت ملازم گل رخسارهٔ کسی است

غزل شمارهٔ ۱۰۵ : از شوق که این ناله گرانمایه متاعی است

غزل شمارهٔ ۱۰۶ : زبان ز نکته فرو ماند و راز من باقی است

غزل شمارهٔ ۱۰۷ : دل به صد ره می رود اما مراد دل یکی است

غزل شمارهٔ ۱۰۸ : نشاء مخموری ام با مستی مجنون یکی است

غزل شمارهٔ ۱۰۹ : یک شمه ز اصلاح می ناب گفتنی است

غزل شمارهٔ ۱۱۰ : مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است

غزل شمارهٔ ۱۱۱ : ای دل پیاله گیر که وقت صبوح تست

غزل شمارهٔ ۱۱۲ : سنبلی کو لاله را در بر کشد گیسوی تست

غزل شمارهٔ ۱۱۳ : عشق کو تا نو کنم با درد پیمانی درست

غزل شمارهٔ ۱۱۴ : لطف گهر عتاب بشکست

غزل شمارهٔ ۱۱۵ : وای که مستانه یار، جعد پریشان شکست

غزل شمارهٔ ۱۱۶ : بر میان فتنه شوخی طرف دامانی شکست

غزل شمارهٔ ۱۱۷ : مست و بد خوبیم و هم‌صحبت جانانهٔ مست

غزل شمارهٔ ۱۱۸ : ماهم نه نهالی است که خورشید بر اوست

غزل شمارهٔ ۱۱۹ : گلزار حسن تازه ز روی چو ماه اوست

غزل شمارهٔ ۱۲۰ : بخت جم و کاووس، عنانش به کف توست

غزل شمارهٔ ۱۲۱ : جز در پناه وصل و دل استوار دوست

غزل شمارهٔ ۱۲۲ : گر شوم صد سال محروم از نگاه روی دوست

غزل شمارهٔ ۱۲۳ : با مهر و با محبت و با آرزوی دوست

غزل شمارهٔ ۱۲۴ : هوش اگر ناخن زند بر دل شراب ناب هست

غزل شمارهٔ ۱۲۵ : رو چه می خواهی دلا، ناز استغناست، هست

غزل شمارهٔ ۱۲۶ : در محبت درد اگر پیچد دوا بسیار هست

غزل شمارهٔ ۱۲۷ : گر نخل وفا بر ندهد چشم تری هست

غزل شمارهٔ ۱۲۸ : مژدگانی که جنون را به سرم کاری هست

غزل شمارهٔ ۱۲۹ : من نگویم که درین شهر ستمکاری هست

غزل شمارهٔ ۱۳۰ : خبری خواهم از آن کوی که اعزازی هست

غزل شمارهٔ ۱۳۱ : مست آمدم به معرکه، آیین کارچیست

غزل شمارهٔ ۱۳۲ : ای دل حدیث صبر شنیدن ز بهر چیست

غزل شمارهٔ ۱۳۳ : گر می نخورده ای ز منت انفعال چیست

غزل شمارهٔ ۱۳۴ : بیدلی کو از او پرسم دل آواره چیست

غزل شمارهٔ ۱۳۵ : ای پندگو دلم مخراش این فسانه چیست

غزل شمارهٔ ۱۳۶ : زخم کاویدن بر او الماس بستن کار کیست

غزل شمارهٔ ۱۳۷ : صومعه دیدم به جز مشتی بروت باد نیست

غزل شمارهٔ ۱۳۸ : یک سخن نیست که خاموشی از آن بهتر نیست

غزل شمارهٔ ۱۳۹ : حسنت نیازمند تماشای ناز نیست

غزل شمارهٔ ۱۴۰ : آن فتنه ای که مرا از تو التماس نیست

غزل شمارهٔ ۱۴۱ : اصلاح پریشانی ام اندازه ی کس نیست

غزل شمارهٔ ۱۴۲ : آن شیوه که غارت گر صد قافله جان نیست

غزل شمارهٔ ۱۴۳ : دلم به زخم توان داد، بی تپیدن نیست

غزل شمارهٔ ۱۴۴ : شکستن دل ما کار زور بازو نیست

غزل شمارهٔ ۱۴۵ : هیچ‌گه نالهٔ من گوشزد آن مه نیست

غزل شمارهٔ ۱۴۶ : به دل ز رفتن جانم چه عیش هاست، که نیست

غزل شمارهٔ ۱۴۷ : ترک جان در ره آن سرو روان این همه نیست

غزل شمارهٔ ۱۴۸ : منم که از غم محرومیم جدایی نیست

غزل شمارهٔ ۱۴۹ : گر به دیرم طلبد مغبچه ی حور سرشت

غزل شمارهٔ ۱۵۰ : دوش بختم دامنی در چنگ داشت

غزل شمارهٔ ۱۵۱ : کوی عشق است این که مرغ سدره، این جا، پر گذاشت

غزل شمارهٔ ۱۵۲ : گذشت و بر من عاجز ببین چه حال گذشت

غزل شمارهٔ ۱۵۳ : موج زن در دل خیال آن لب میگون گذشت

غزل شمارهٔ ۱۵۴ : دوش دل ناگشته سیر از وصل او بیهوش گشت

غزل شمارهٔ ۱۵۵ : نازنده جهان از تو به آلایش آفت

غزل شمارهٔ ۱۵۶ : گر دل عنان فرصت از آغاز می گرفت

غزل شمارهٔ ۱۵۷ : شبم به خفتن و روزم به ژاژ خایی رفت

غزل شمارهٔ ۱۵۸ : ای دل طمع مدار که بی غم گذارمت

غزل شمارهٔ ۱۵۹ : گلچین عشق شو به خرد واگذار بحث

غزل شمارهٔ ۱۶۰ : منصور و اناالحق زدن و دار و دگر هیچ

غزل شمارهٔ ۱۶۱ : نزدیک لب رسانده شکستیم جام صلح

غزل شمارهٔ ۱۶۲ : چنان غم تو به آزار جان ما گستاخ

غزل شمارهٔ ۱۶۳ : در ازل رفتم به سیر کعبه و یاری نبود

غزل شمارهٔ ۱۶۴ : عشق اگر مرد است، مرد او تاب دیدار آورد

غزل شمارهٔ ۱۶۵ : ذوق در خاک تپیدن اگر از دل برود

غزل شمارهٔ ۱۶۶ : خوش آن محفل که از می گر سرایم رو بسوزاند

غزل شمارهٔ ۱۶۷ : نرنجم گر به بالینم مسیحا دیر می‌آید

غزل شمارهٔ ۱۶۸ : بندهٔ دل شوم که او، خون فراغ می‌خورد

غزل شمارهٔ ۱۶۹ : حرم پویان دری را می‌پرستند

غزل شمارهٔ ۱۷۰ : چون عشق بت ز کعبه به دیرم حواله کرد

غزل شمارهٔ ۱۷۱ : مرا دردی است که از داروی راحت بیش می‌گردد

غزل شمارهٔ ۱۷۲ : خم بجوش آمد، بگو چون توبه اکنون بشکند

غزل شمارهٔ ۱۷۳ : درد کیشان همه ناموس کش کیش همند

غزل شمارهٔ ۱۷۴ : نخورم زخم در آن کوچه که مرهم باشد

غزل شمارهٔ ۱۷۵ : تشنه ام رطل گران خواهم گزید

غزل شمارهٔ ۱۷۶ : هجران شب تار ما ندارد

غزل شمارهٔ ۱۷۷ : کو فنا تا زخم‌ها شمشیر بر مرهم نهند

غزل شمارهٔ ۱۷۸ : در چمن حوروشان انجمنی ساخته اند

غزل شمارهٔ ۱۷۹ : دل ما را به فسون جادوی بابل نبرد

غزل شمارهٔ ۱۸۰ : ما کسی را نشناسیم که غم نشناسد

غزل شمارهٔ ۱۸۱ : مجنون تو هر دم روش تازه نسازد

غزل شمارهٔ ۱۸۲ : دلبران نی دل به ناز و عشق غافل می‌برند

غزل شمارهٔ ۱۸۳ : گر دَرِ عشق زنی تاب ملامت باید

غزل شمارهٔ ۱۸۴ : عصمت از لعل لبت گرد هوس می گردد

غزل شمارهٔ ۱۸۵ : اگر چه راه به عیب تو کس عیان نبرد

غزل شمارهٔ ۱۸۶ : تا بوی نعیم ستم از خوان تو یابند

غزل شمارهٔ ۱۸۷ : این صفا حسن و محبت ز هم اندوخته اند

غزل شمارهٔ ۱۸۸ : فتادگان سر خود را به خاک پا بخشند

غزل شمارهٔ ۱۸۹ : عزت گیتی اگر صحبت یوسف باشد

غزل شمارهٔ ۱۹۰ : خوبان که به هم گرمی بازار فروشند

غزل شمارهٔ ۱۹۱ : دلی چو مشعل حسن تو فرد می خیزد

غزل شمارهٔ ۱۹۲ : هنوز خسته دلم راه عدم می زد

غزل شمارهٔ ۱۹۳ : سراپای وجودم در محبت ، حال دل دارد

غزل شمارهٔ ۱۹۴ : گر باد شوم بر تو وزیدن نگذارند

غزل شمارهٔ ۱۹۵ : آه ازین دل کز گریبان غمی سر بر نزد

غزل شمارهٔ ۱۹۶ : گره در کام دل از بخت زبون نگشاید

غزل شمارهٔ ۱۹۷ : آن دل که به هجر تو ز آرام برآید

غزل شمارهٔ ۱۹۸ : چند بی بهره شود دیدهٔ گریانی؛ چند؟

غزل شمارهٔ ۱۹۹ : ز بوی باده دلم آب و رنگ می گیرد

غزل شمارهٔ ۲۰۰ : تا کی از لب-گهرِ آن مست تکلم ریزد

غزل شمارهٔ ۲۰۱ : آن مست ناز کز نگهش می فرو چکد

غزل شمارهٔ ۲۰۲ : دل خستگان که بستهٔ تدبیر می شوند

غزل شمارهٔ ۲۰۳ : دگر خلوت به عشرت‌خانهٔ خمّار می‌باید

غزل شمارهٔ ۲۰۴ : اهل معنی سر به صحرای درونم داده اند

غزل شمارهٔ ۲۰۵ : چه فتنه در دل آن عشوه ساز می گذرد؟

غزل شمارهٔ ۲۰۶ : کسی که رو به حریم رضا نمی آرد

غزل شمارهٔ ۲۰۷ : ز بهر داغ که مستان علاج می طلبند

غزل شمارهٔ ۲۰۸ : تا بود سراسیمه دلم در به دری بود

غزل شمارهٔ ۲۰۹ : تا به کی عمر به افسوس و جهالت برود

غزل شمارهٔ ۲۱۰ : فغان کز سینه دائم آه بی تاثیر می زاید

غزل شمارهٔ ۲۱۱ : چه مهربان به سفر شد، چه تند قهر آمد

غزل شمارهٔ ۲۱۲ : مستان عشق خانه در آتش گرفته اند

غزل شمارهٔ ۲۱۳ : تا قدم بر اثر نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ ۲۱۴ : کسی که دل به وفای تو عشوه کیش نهاد

غزل شمارهٔ ۲۱۵ : زندانی شوق تو به گلزار نگنجد

غزل شمارهٔ ۲۱۶ : کجاست فتنه که آن شوخ را سوار کند

غزل شمارهٔ ۲۱۷ : آنان که غمت مایهٔ افسانه نسازند

غزل شمارهٔ ۲۱۸ : هر چند دست و پا زدم آشفته تر شدم

غزل شمارهٔ ۲۱۹ : صد غم دمی بزاید، کانرا سبب نباشد

غزل شمارهٔ ۲۲۰ : خضر اگر بر لب کس منت آبی دارد

غزل شمارهٔ ۲۲۱ : هر زمان در فتنه خوش نامهربانی می‌شود

غزل شمارهٔ ۲۲۲ : عاقلان آدابت آموزند و رسوایت کنند

غزل شمارهٔ ۲۲۳ : طریق دلبری تو مگر پری داند

غزل شمارهٔ ۲۲۴ : هر که را نشأ غیرت به سلامت باید

غزل شمارهٔ ۲۲۵ : خرد، دارالشفا و جهل، محنت‌خانه می‌سازد

غزل شمارهٔ ۲۲۶ : حدیث عشق جان فرسا بگویید

غزل شمارهٔ ۲۲۷ : در محبت لب خشک و دل تر می خندد

غزل شمارهٔ ۲۲۸ : اهل وفا که آتش ما تیز می کنند

غزل شمارهٔ ۲۲۹ : که دست در خُمِ مِی زد، که خون ما جوشید

غزل شمارهٔ ۲۳۰ : مدعی باز ملولست و بلایی دارد

غزل شمارهٔ ۲۳۱ : کرشمه دست در آغوش نوشخند تو باد

غزل شمارهٔ ۲۳۲ : دوش در دیر مغان بودیم و کس با ما نبود

غزل شمارهٔ ۲۳۳ : روی گرمی کو که داغم باز بوی خون دهد

غزل شمارهٔ ۲۳۴ : عرض کردیم به زاهد که ریا نفروشد

غزل شمارهٔ ۲۳۵ : دارم ز زخم غمزهٔ او لذتی که بود

غزل شمارهٔ ۲۳۶ : با محبت گهر عجز و نیاز افشاند

غزل شمارهٔ ۲۳۷ : برهمن کی ره اسلام از بیم و ستم گیرد

غزل شمارهٔ ۲۳۸ : گر دل اهل حقیقت در راز افشاند

غزل شمارهٔ ۲۳۹ : آن چنان زآتش بیداد مرا می سوزد

غزل شمارهٔ ۲۴۰ : آنم که تلخی ام ز غم افزون نوشته اند

غزل شمارهٔ ۲۴۱ : چون سنگ وفا به دست گیرد

غزل شمارهٔ ۲۴۲ : آن را که مراد حال باشد

غزل شمارهٔ ۲۴۳ : نگرفتم از تو جامی، سرم این خمار دارد

غزل شمارهٔ ۲۴۴ : از دیده ام کدام نفس خون نمی رود

غزل شمارهٔ ۲۴۵ : مرا چو شب هجر اضطراب بگدازد

غزل شمارهٔ ۲۴۶ : هر چه بگزیدم از آن کیش برهمن به بود

غزل شمارهٔ ۲۴۷ : هم نوای بلبل و هم صوت زاغم می گزد

غزل شمارهٔ ۲۴۸ : مقیم کعبه که عیب شرابخانه کند

غزل شمارهٔ ۲۴۹ : نسیم صبح چو برگ سمن فروریزد

غزل شمارهٔ ۲۵۰ : آن کو چو من از عشق پریشان ننشیند

غزل شمارهٔ ۲۵۱ : کسی می طربم در ایاغ می ریزد

غزل شمارهٔ ۲۵۲ : ز روی آتش سوزان اگر خاشاک می روید

غزل شمارهٔ ۲۵۳ : غم تو نیست، به عیش جهان که پردازد

غزل شمارهٔ ۲۵۴ : دم مردن ز شوق آن که یار دلنواز آید

غزل شمارهٔ ۲۵۵ : گر به خواب اجلم دیدهٔ جان گرم نشد

غزل شمارهٔ ۲۵۶ : نغمه ای کز ره تاثیر به شیون نکشد

غزل شمارهٔ ۲۵۷ : جان ز شوق لبت شکر خاید

غزل شمارهٔ ۲۵۸ : کو شورشی که صحبت شادی به هم خورد

غزل شمارهٔ ۲۵۹ : به یادم هرگز آن نخل قد موزون نمی آید

غزل شمارهٔ ۲۶۰ : هر که حرصش گام زد، کامش روا هرگز نشد

غزل شمارهٔ ۲۶۱ : ز شهر دل به گوشم هر نفس فریاد می آید

غزل شمارهٔ ۲۶۲ : مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می روید

غزل شمارهٔ ۲۶۳ : جماعتی که به ناموس ونام می گفتند

غزل شمارهٔ ۲۶۴ : کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیرد

غزل شمارهٔ ۲۶۵ : اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اند

غزل شمارهٔ ۲۶۶ : اهل همت لب از دعا بستند

غزل شمارهٔ ۲۶۷ : ز ننگ عافیت بازم دل شرمنده می سوزد

غزل شمارهٔ ۲۶۸ : چه پرسی ام که به جانت هوای ما چه کند

غزل شمارهٔ ۲۶۹ : زاهد بتکدهٔ عشق هراسان نرود

غزل شمارهٔ ۲۷۰ : کاش آن کسان که منعم از آن تند خو کنند

غزل شمارهٔ ۲۷۱ : دل خانه در این عالم ویرانه نگیرد

غزل شمارهٔ ۲۷۲ : هر کس که در بهار به صحرا برون رود

غزل شمارهٔ ۲۷۳ : خوبان شهر بین که در این مسکن من اند

غزل شمارهٔ ۲۷۴ : گر خدا یار دلنواز نداد

غزل شمارهٔ ۲۷۵ : خوش آن که حیرتم از جلوهٔ جمال تو باشد

غزل شمارهٔ ۲۷۶ : ز چشمم آب حسرت می تراود

غزل شمارهٔ ۲۷۷ : بیا که در چمن انتظار آب نماند

غزل شمارهٔ ۲۷۸ : دلم در عاشقی با زخم زهر آلود می گردد

غزل شمارهٔ ۲۷۹ : هر جا که هست او غمزه زن، آن غمزه آیین می برد

غزل شمارهٔ ۲۸۰ : تشته لب رفتم به جنت ، چشمهٔ کوثر نبود

غزل شمارهٔ ۲۸۱ : بنازم شیشهٔ می را ، که خوش مستانه می گرید

غزل شمارهٔ ۲۸۲ : به لحد چگونه زین غم، دلم آرمیده باشد

غزل شمارهٔ ۲۸۳ : عشق کو کز دل و دین نام و نشان گم باشد

غزل شمارهٔ ۲۸۴ : ز صوت بلبل اندر بوستان فرزانه می گرید

غزل شمارهٔ ۲۸۵ : فلک سای و غم صهبا،کسی هشیار کی ماند

غزل شمارهٔ ۲۸۶ : گفتگو عین صداع است ، ار چه سر گوشی بود

غزل شمارهٔ ۲۸۷ : بیار باده که جانم دمی ز ناله بر آید

غزل شمارهٔ ۲۸۸ : کسی به دور محبت خمار خم نکشد

غزل شمارهٔ ۲۸۹ : بهشت خاص شما زاهدان، نماز کنید

غزل شمارهٔ ۲۹۰ : به رغم توبهٔ من چون لبت پیاله بنوشد

غزل شمارهٔ ۲۹۱ : دلم ز گوشهٔ گلخن به طوف باغ آمد

غزل شمارهٔ ۲۹۲ : مگر لب تو قرین شراب می گردد

غزل شمارهٔ ۲۹۳ : برهمن کیشم، که صدقم طعنه بر اصحاب زد

غزل شمارهٔ ۲۹۴ : از پی صید دگر، تا بجهاندی سمند

غزل شمارهٔ ۲۹۵ : دوش از پیش نظر، چون غمش از دل برود

غزل شمارهٔ ۲۹۶ : گر محبت حمله بر ناموس کفار آورد

غزل شمارهٔ ۲۹۷ : دوش دل آرایش بزمش تمنا کرده بود

غزل شمارهٔ ۲۹۸ : ای گریه ریزشی، که بلا کم نمی شود

غزل شمارهٔ ۲۹۹ : کدام لحظه دلم گرد غم نمی‌گردد

غزل شمارهٔ ۳۰۰ : دودی ز دل برآمد و خون جوش می زند

غزل شمارهٔ ۳۰۱ : بسی در کوفتم تا یک خبر از می فروش آمد

غزل شمارهٔ ۳۰۲ : دل مراد به گرد حصول می گردد

غزل شمارهٔ ۳۰۳ : دل بشد فرزانه و عقل از فسون دلگیر شد

غزل شمارهٔ ۳۰۴ : اگر ز کاوش مژگان او دلم خون شد

غزل شمارهٔ ۳۰۵ : ترسم از اهل ورع، شوق شرابم بکشند

غزل شمارهٔ ۳۰۶ : باز شاهین امیدم اوج پروازی کند

غزل شمارهٔ ۳۰۷ : چو مرغ سدره که در آشیان بیاساید

غزل شمارهٔ ۳۰۸ : آواره دلی کو روش خیر نداند

غزل شمارهٔ ۳۰۹ : به حکم عشق چو بر اهل صدق ره گیرند

غزل شمارهٔ ۳۱۰ : عیدی چنین، که زاهد، اندوه دین ندارد

غزل شمارهٔ ۳۱۱ : آنجا که بخت بد به تقاضا غلو کند

غزل شمارهٔ ۳۱۲ : آن طره چون علم به سر دوش می زند

غزل شمارهٔ ۳۱۳ : در ره سودای او، فرزانه در خون می رود

غزل شمارهٔ ۳۱۴ : به جهان چه کار سازم، که به ساختن نیرزد

غزل شمارهٔ ۳۱۵ : کسی کز فقر جوید کام، درویش کی ماند

غزل شمارهٔ ۳۱۶ : لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد

غزل شمارهٔ ۳۱۷ : مست عشق تو که میدان طلب از شیر شود

غزل شمارهٔ ۳۱۸ : غم چو شبخون می زند، هان دوستان لشگر کنید

غزل شمارهٔ ۳۱۹ : دگر دلم ز می تازه مست می گردد

غزل شمارهٔ ۳۲۰ : یاران به روز حادثه برق جهان شوند

غزل شمارهٔ ۳۲۱ : هرکس به روز نیک مرا غمگسار شد

غزل شمارهٔ ۳۲۲ : کو عشق کاز شمایل عقلم جنون چکد

غزل شمارهٔ ۳۲۳ : به داغ کفر و دین در کوچه و بازار می باید

غزل شمارهٔ ۳۲۴ : ز فتنه ای دل و جانم به ناله بر دستند

غزل شمارهٔ ۳۲۵ : کسی میوهٔ غم ز باغم نَخُورد

غزل شمارهٔ ۳۲۶ : کنون که دیده خریدیم، باغ ها گم شد

غزل شمارهٔ ۳۲۷ : تا چند به زنجیر خرد بند توان بود

غزل شمارهٔ ۳۲۸ : چون با من در سخن آن لعل آتشناک خواهد شد

غزل شمارهٔ ۳۲۹ : در ملک عشق هر که شهیدش نمی کنند

غزل شمارهٔ ۳۳۰ : به جان خسته ندانیم که آن بلا چه کند

غزل شمارهٔ ۳۳۱ : دوش کز عشق تو، دل عیب سلامت می کرد

غزل شمارهٔ ۳۳۲ : به باغ عشق تذرو طرب حزین میرد

غزل شمارهٔ ۳۳۳ : چنانکه در چمن روضه خس نمی گنجد

غزل شمارهٔ ۳۳۴ : گر نیم قطره ز دهان سبو چکد

غزل شمارهٔ ۳۳۵ : سرم ز وصل نهانی بلند خواهد شد

غزل شمارهٔ ۳۳۶ : از مرگ من آن عشوه نما را که خبر کرد

غزل شمارهٔ ۳۳۷ : گَرَم دعای مَلَک خاک رهگذر باشد

غزل شمارهٔ ۳۳۸ : بگو که نغمه سرایان عشق خاموشند

غزل شمارهٔ ۳۳۹ : به کیش اهل وفا مدعا نمی گنجد

غزل شمارهٔ ۳۴۰ : حیف است که دستی به نمکدان تو یابند

غزل شمارهٔ ۳۴۱ : بیا ای بخت سرگردان نشینید

غزل شمارهٔ ۳۴۲ : ز کوی عشق مَلَک دل‌شکسته می‌آید

غزل شمارهٔ ۳۴۳ : گشود زلف معنبر شمال، تا چه کند

غزل شمارهٔ ۳۴۴ : هر جا که مست و غمزه زن، آن عشوه آئین می رود

غزل شمارهٔ ۳۴۵ : بازم به طوف کعبه احرام تازه شد

غزل شمارهٔ ۳۴۶ : گشتم اندر دل خوبان، همه خوبان خودند

غزل شمارهٔ ۳۴۷ : خوشا کسی دم آب بی شراب نخورد

غزل شمارهٔ ۳۴۸ : کسی به دیدهٔ ناموس خار می آید

غزل شمارهٔ ۳۴۹ : شبی که در قدم وصل یار می‌گذرد

غزل شمارهٔ ۳۵۰ : عاشقان گر به دل از دوست غباری دارند

غزل شمارهٔ ۳۵۱ : آن کس که مرا با دل غمناک بر آورد

غزل شمارهٔ ۳۵۲ : هوشم به نگاهی برد، جانانه چنین باید

غزل شمارهٔ ۳۵۳ : کی دلم شاد از می ناب و نوای نی شود

غزل شمارهٔ ۳۵۴ : دلی کز حسن آن گل، در نظر گلزارها دارد

غزل شمارهٔ ۳۵۵ : جان به یاد لبت، شکر خاید

غزل شمارهٔ ۳۵۶ : کسی که از اَلَم عشق بی دماغ شود

غزل شمارهٔ ۳۵۷ : چه گرمی است که در سر شراب می سوزد

غزل شمارهٔ ۳۵۸ : معلوم کز ترشح اشکی چه کم شود

غزل شمارهٔ ۳۵۹ : آن که در راه طلب ماند و پایی نکشد

غزل شمارهٔ ۳۶۰ : وعظ من گرد فشانندهٔ عصیان نشود

غزل شمارهٔ ۳۶۱ : آنان که وصف تو تقریر می‌کنند

غزل شمارهٔ ۳۶۲ : بیا که نغمه گشایان نفس به نی بستند

غزل شمارهٔ ۳۶۳ : مجنون که عیشش از غم لیلی شود لذیذ

غزل شمارهٔ ۳۶۴ : گر مرد وفایی ره بازار الم گیر

غزل شمارهٔ ۳۶۵ : شراب یأس به جام و سبوی ما بگذار

غزل شمارهٔ ۳۶۶ : چگونه سوز غم او دهم به سوز دگر

غزل شمارهٔ ۳۶۷ : جان غمگین مفروش و دل خشنود مخر

غزل شمارهٔ ۳۶۸ : باد دی گو ورق لاله و شمشاد ببر

غزل شمارهٔ ۳۶۹ : به لب آرام گیر ای جان غمگین یک دمی دیگر

غزل شمارهٔ ۳۷۰ : برو ای غم خبری از دل آواره بیار

غزل شمارهٔ ۳۷۱ : همین معامله ما را بس است با زنار

غزل شمارهٔ ۳۷۲ : العطش ای عشق، تلخ آبی به خاک ما بریز

غزل شمارهٔ ۳۷۳ : جان رفت و سوزد از تو دل ناتوان هنوز

غزل شمارهٔ ۳۷۴ : ای دل ز شوق آن مه نامهربان بسوز

غزل شمارهٔ ۳۷۵ : مده تسلی ام از صلحِ بیم دار هنوز

غزل شمارهٔ ۳۷۶ : مُردم و دارد جمال او دلم روشن هنوز

غزل شمارهٔ ۳۷۷ : داغ داغم کرد یأس و طالب کامم هنوز

غزل شمارهٔ ۳۷۸ : دیده ام پژمرده و حیران گل رویم هنوز

غزل شمارهٔ ۳۷۹ : حاشا که برق حسن بود عشق خانه سوز

غزل شمارهٔ ۳۸۰ : نگویمت بنشین در قدح شراب انداز

غزل شمارهٔ ۳۸۱ : بزم وصلت دیده ام، آن زهر در جام است و بس

غزل شمارهٔ ۳۸۲ : کونین مست و بادهٔ نابی ندیده کس

غزل شمارهٔ ۳۸۳ : چون آمد جان به لب، زانگونه شد محو تماشایش

غزل شمارهٔ ۳۸۴ : گفتم نکنم ز کین فراموش

غزل شمارهٔ ۳۸۵ : امشبم کشت غمت، عشرت فردای تو خوش

غزل شمارهٔ ۳۸۶ : کی دل به جهان بنگرد و ناز و نعیمش

غزل شمارهٔ ۳۸۷ : به گوش صبر دلا نالهٔ شبانه مکش

غزل شمارهٔ ۳۸۸ : آن گه که تو باشی در مردن نگرانش

غزل شمارهٔ ۳۸۹ : منم که می کنم از درد بی کرانهٔ خویش

غزل شمارهٔ ۳۹۰ : کجاست نشتر مژگان دوست تا دل ریش

غزل شمارهٔ ۳۹۱ : ملک به سهو نویسد چو نامهٔ ستمش

غزل شمارهٔ ۳۹۲ : چون ز چشمم رود آن خون که زند بر دل خویش

غزل شمارهٔ ۳۹۳ : میل دارم کز می غم در بهشت آیم به هوش

غزل شمارهٔ ۳۹۴ : تا برده‌ام به مدرسهٔ عشق رخت خویش

غزل شمارهٔ ۳۹۵ : پا به دامن درکش ای دل و ز جهان ذلت مکش

غزل شمارهٔ ۳۹۶ : شهید او که بود آب و رنگ یاقوتش

غزل شمارهٔ ۳۹۷ : دوش در صومعه آمد صنم باده فروش

غزل شمارهٔ ۳۹۸ : تا کی از گریه توان منع دو چشم تر خویش

غزل شمارهٔ ۳۹۹ : درمانده ام به صحبت امید و بیم خویش

غزل شمارهٔ ۴۰۰ : بحمدالله که جان دادم بدان تلخی ز بیدادش

غزل شمارهٔ ۴۰۱ : از یاد برده ام روش مهر و کین خویش

غزل شمارهٔ ۴۰۲ : جان می رود ای اشک ز دنباله روان باش

غزل شمارهٔ ۴۰۳ : هر که از خون ریز من آلوده گردد دامنش

غزل شمارهٔ ۴۰۴ : گر چشانی به ملک چاشنی صحبت خویش

غزل شمارهٔ ۴۰۵ : در دل شکنی آفت صرف است نگاهش

غزل شمارهٔ ۴۰۶ : رفتم که بشکنم به ملامت سبوی خویش

غزل شمارهٔ ۴۰۷ : از بس که بود جان، دم رفتن نگرانش

غزل شمارهٔ ۴۰۸ : از سخن شهد ناب می چکدش

غزل شمارهٔ ۴۰۹ : به عمرها ننهم پا برون ز خانهٔ خویش

غزل شمارهٔ ۴۱۰ : دلی دارم که می جوشد ز هر مو چشمهٔ خونش

غزل شمارهٔ ۴۱۱ : چو تیر از دل کشم کو شربتی از لعل خندانش

غزل شمارهٔ ۴۱۲ : صنم می‌گوی و در بتخانه می‌رقص

غزل شمارهٔ ۴۱۳ : فصل بهار است و شُکر نسیم بهار فرض

غزل شمارهٔ ۴۱۴ : گر بگویم ز نظر یار نهان است، غلط

غزل شمارهٔ ۴۱۵ : اگر تو خنده کنی از گل و شراب چه حظ

غزل شمارهٔ ۴۱۶ : باز این منم به صد دل خشنود در سماع

غزل شمارهٔ ۴۱۷ : چنین که آمده منظور لطف شاه چراغ

غزل شمارهٔ ۴۱۸ : باز به میدان ما، فوج بلا بسته صف

غزل شمارهٔ ۴۱۹ : غم می‌گزد لب من، من می‌گزم لب عشق

غزل شمارهٔ ۴۲۰ : این زخم های کاری، بر مغز جان مبارک

غزل شمارهٔ ۴۲۱ : صد مُهر می نهم به لب گفت و گوی دل

غزل شمارهٔ ۴۲۲ : دردی که به افسانه و افسون رود از دل

غزل شمارهٔ ۴۲۳ : تنها نشین گوشهٔ غمخانهٔ خودیم

غزل شمارهٔ ۴۲۴ : همت ای یاران که در دفع هوس رو می کنم

غزل شمارهٔ ۴۲۵ : ما گریبان دل از گل های غم پر کرده ایم

غزل شمارهٔ ۴۲۶ : کعبه بی ذوق است و یاران را وداعی می کنیم

غزل شمارهٔ ۴۲۷ : آن شکارم کز بر تیر سنان می رویدم

غزل شمارهٔ ۴۲۸ : منم که پارهٔ دل در دهان غم دارم

غزل شمارهٔ ۴۲۹ : بیا ای درد کز راحت رمیدن آرزو دارم

غزل شمارهٔ ۴۳۰ : رفتیم و با غمت دل پر خون گذاشتیم

غزل شمارهٔ ۴۳۱ : منم که بهر دل اسباب داغ می دزدم

غزل شمارهٔ ۴۳۲ : ما دست دل ز چشمهٔ بهبود شسته ایم

غزل شمارهٔ ۴۳۳ : از بس که روی گرم به هر سو گذاشتیم

غزل شمارهٔ ۴۳۴ : از مردن دشوار من است آن مژه پر نم

غزل شمارهٔ ۴۳۵ : از دل این شعله چو داغ صنم افروخته ایم

غزل شمارهٔ ۴۳۶ : منم کز بادهٔ عشرت خروشیدن نمی‌دانم

غزل شمارهٔ ۴۳۷ : حال ما بنگر که آهوی حرم گم کرده ایم

غزل شمارهٔ ۴۳۸ : ز معموری به تنگم، جز دل ویران نمی خواهم

غزل شمارهٔ ۴۳۹ : هر چه با او گویم، از مردم دگرگون بشنوم

غزل شمارهٔ ۴۴۰ : هرگز دل کس را به گناهی نشکستیم

غزل شمارهٔ ۴۴۱ : وقت آن است که افیون به شراب اندازیم

غزل شمارهٔ ۴۴۲ : چند از این ششدر غم فال گشادی بزنیم

غزل شمارهٔ ۴۴۳ : ما ره نشین مردم دیدار دوستیم

غزل شمارهٔ ۴۴۴ : باز آ که به ذوق الم آشنا شویم

غزل شمارهٔ ۴۴۵ : قدح دمید لبالب، خراب گو شده باشم

غزل شمارهٔ ۴۴۶ : به سهو ار توبه از می کردم و دیر مغان بستم

غزل شمارهٔ ۴۴۷ : دل به دست و پای کوبان از حرم بگریختم

غزل شمارهٔ ۴۴۸ : گلی ناچیده بویی ناکشیده زین چمن رفتم

غزل شمارهٔ ۴۴۹ : ما دل به جان خریده و بر باد داده ایم

غزل شمارهٔ ۴۵۰ : به شرح غم نفس را ریش کردیم

غزل شمارهٔ ۴۵۱ : عمر در شعر به سر کرده و در باخته ام

غزل شمارهٔ ۴۵۲ : ما لذت فقریم، سخا را نشناسیم

غزل شمارهٔ ۴۵۳ : دل و جان بردگی بودند و من افسانه شان کردم

غزل شمارهٔ ۴۵۴ : از شش جهتم شکوه زند موج خموشم

غزل شمارهٔ ۴۵۵ : ز بی دردی به امید اجل در عشق مرهونم

غزل شمارهٔ ۴۵۶ : چه غم ز رفتن این است، می کشد اینم

غزل شمارهٔ ۴۵۷ : صد پردهٔ تصور باطل شکافتیم

غزل شمارهٔ ۴۵۸ : خوش آن جهان چو من از داغ دل کباب شوم

غزل شمارهٔ ۴۵۹ : چون خیالت گذر آرد به در مسکن چشم

غزل شمارهٔ ۴۶۰ : ما نقد را ز جمله به غماز داده ایم

غزل شمارهٔ ۴۶۱ : صد شکر کز حلاوت هستی گذشته ایم

غزل شمارهٔ ۴۶۲ : چو لاله گون شوی از باده، در چمن مستم

غزل شمارهٔ ۴۶۳ : ماتشنگی به دجله و جیحون نمی دهیم

غزل شمارهٔ ۴۶۴ : گاهی مصیبت خود، گاهی ملال مردم

غزل شمارهٔ ۴۶۵ : با دل چو گویم حرف او، طوفان فریادش کنم

غزل شمارهٔ ۴۶۶ : چند بر بستر از آن چشم فسون ساز افتم

غزل شمارهٔ ۴۶۷ : دل در شکن طرهٔ دلبند شکستیم

غزل شمارهٔ ۴۶۸ : هرگز گله از دوست به محرم نفروشم

غزل شمارهٔ ۴۶۹ : ای ساقی بلا ز شراب تو سوختیم

غزل شمارهٔ ۴۷۰ : زخمی شوق توام، سینهٔ جوشان دارم

غزل شمارهٔ ۴۷۱ : کسی کو دلگشا ماند، دلش چون سنگ می بینم

غزل شمارهٔ ۴۷۲ : تا نام جمال یار بردیم

غزل شمارهٔ ۴۷۳ : از آن ز بادهٔ شوق تو هوش جان دزدم

غزل شمارهٔ ۴۷۴ : دردا که فاش در غم جانانه سوختیم

غزل شمارهٔ ۴۷۵ : هر که را دشمن شوم بر عیب خود محرم کنم

غزل شمارهٔ ۴۷۶ : به کوی صید بندان، دوش چون فریاد می کردم

غزل شمارهٔ ۴۷۷ : من کینه را به مهر خریدار نیستم

غزل شمارهٔ ۴۷۸ : عفوت آوردم، دل شرمنده را آتش زدم

غزل شمارهٔ ۴۷۹ : از باغ جهان رَخت ببستیم و گذشتیم

غزل شمارهٔ ۴۸۰ : کو عشق که در غمزدگی نام برآرم

غزل شمارهٔ ۴۸۱ : دلی از نقشبندی های عشق آزاد می خواهم

غزل شمارهٔ ۴۸۲ : منم که آب گل و رنگ لاله می طلبم

غزل شمارهٔ ۴۸۳ : دل کز لبت چغانه به گوشش نمی زنم

غزل شمارهٔ ۴۸۴ : تا به کی همره اندیشهٔ باطل باشم

غزل شمارهٔ ۴۸۵ : تا کی دهم به دست تماشا زمام چشم

غزل شمارهٔ ۴۸۶ : از دل غم او دریغ داریم

غزل شمارهٔ ۴۸۷ : هر چند بی غمانه به مسکن فتاده ایم

غزل شمارهٔ ۴۸۸ : تنها نه دلق خود به می ناب شسته ایم

غزل شمارهٔ ۴۸۹ : نشسته بر سر گنج به فقر مشهورم

غزل شمارهٔ ۴۹۰ : بس که درد عالمی در عشق تنها می کشم

غزل شمارهٔ ۴۹۱ : تا کی به حرم تشنه لب و مضمحل افتم

غزل شمارهٔ ۴۹۲ : نالنده ام ز درد مگر بلبلم

غزل شمارهٔ ۴۹۳ : زین بزم نه این بار بر آشفتم و رفتم

غزل شمارهٔ ۴۹۴ : خانه زاد محنتیم، آسودگی کم دیده ایم

غزل شمارهٔ ۴۹۵ : شهید وصلم و سیراب تر ز یاقوتم

غزل شمارهٔ ۴۹۶ : خوش آن مستی که باشد دوست پند آموز و دشمن هم

غزل شمارهٔ ۴۹۷ : چه دور است این که نفع از گردش گردون نمی بینم

غزل شمارهٔ ۴۹۸ : می‌فروشم راحت و عشق ستمگر می‌خرم

غزل شمارهٔ ۴۹۹ : ساغر ز دست مردم آزاده چون کشیم

غزل شمارهٔ ۵۰۰ : از گریه های بیهده سر تا به پا ترم

غزل شمارهٔ ۵۰۱ : چون زخم تازه دوخته ز خون لبالبم

غزل شمارهٔ ۵۰۲ : ما جام درد با دف و نی کم کشیده ایم

غزل شمارهٔ ۵۰۳ : هر متاع فتنه کز عشق ستمگر می‌خرم

غزل شمارهٔ ۵۰۴ : چند چو جو خوری، در پی آبرو روم

غزل شمارهٔ ۵۰۵ : مستیی کو که خرد را ز جنون دل شکنیم

غزل شمارهٔ ۵۰۶ : بردیم ز کویش، دم سردی و گذشتیم

غزل شمارهٔ ۵۰۷ : نیشی گرفته سینهٔ خویش ریش می کنیم

غزل شمارهٔ ۵۰۸ : مستم دگر این بیخودی از بوی که دارم

غزل شمارهٔ ۵۰۹ : منم که پارهٔ غم در دهان غم دارم

غزل شمارهٔ ۵۱۰ : به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم

غزل شمارهٔ ۵۱۱ : دلی داریم و ما جمعی پریشان از غم اوییم

غزل شمارهٔ ۵۱۲ : باز می خواهم که شوخ دل ربایی خوش کنم

غزل شمارهٔ ۵۱۳ : در آتش آمدیم و فعانی نداشتیم

غزل شمارهٔ ۵۱۴ : ز من نبوده فغانی که دوش می کردم

غزل شمارهٔ ۵۱۵ : دل ر ا چه می دهی که به دارالشفا بریم

غزل شمارهٔ ۵۱۶ : چند از این بند غمت فال گشادی بزنیم

غزل شمارهٔ ۵۱۷ : گر نه خود را بیخود از جام جنون می ساختم

غزل شمارهٔ ۵۱۸ : پیش بردم در قمار عشق جانان باختن

غزل شمارهٔ ۵۱۹ : خوش آن ساعت که می رفتی و طاقت می رمید از من

غزل شمارهٔ ۵۲۰ : به چه رو به جلوه آید، طلب نیازمندان

غزل شمارهٔ ۵۲۱ : دانی که چیست مصلحت ما؟ گریستن

غزل شمارهٔ ۵۲۲ : دلا رنجی ببر، کز دردمندان می توان بودن

غزل شمارهٔ ۵۲۳ : خوش در خور است، حسرت تو با گریستن

غزل شمارهٔ ۵۲۴ : میرم ز هجر و گویم، یا رب به حسرت من

غزل شمارهٔ ۵۲۵ : بوستان پژمرده گردد، از دل ناشاد من

غزل شمارهٔ ۵۲۶ : نام حسنت چون برم، بر آسمان آید گران

غزل شمارهٔ ۵۲۷ : نه رو از ناز می تابد، گه نظاره ماه من

غزل شمارهٔ ۵۲۸ : تا تیغ به کف یابی، بر نفس دو دستی زن

غزل شمارهٔ ۵۲۹ : بیار شیشهٔ می، بر گل و کلاه فشان

غزل شمارهٔ ۵۳۰ : ای گریه، خون دل به کنار هوس مکن

غزل شمارهٔ ۵۳۱ : هنگام و دم نزغ، خراب نقس است این

غزل شمارهٔ ۵۳۲ : میان دعا بر دل شب مزن

غزل شمارهٔ ۵۳۳ : ز خونم روی میدان تازه گردان

غزل شمارهٔ ۵۳۴ : کو می شوقی که دل مست جنون آید برون

غزل شمارهٔ ۵۳۵ : ساقی بیا و دامن گل بر سبو فشان

غزل شمارهٔ ۵۳۶ : تو ای زاهد برو افسانهٔ باغ ارم بشنو

غزل شمارهٔ ۵۳۷ : ز چشم من مجوش ای گریه هنگام وصال او

غزل شمارهٔ ۵۳۸ : مسازم نا امید از خود، چو گشتم مبتلای تو

غزل شمارهٔ ۵۳۹ : تا به خون ریزیم اشارت ها نمود ابروی او

غزل شمارهٔ ۵۴۰ : اینک رسید وعده، گشاد نقاب کو

غزل شمارهٔ ۵۴۱ : صنمی که غمزهٔ او، به صف بلا نشسته

غزل شمارهٔ ۵۴۲ : خیز و شراب حیرتم، زان قد جلوه ساز ده

غزل شمارهٔ ۵۴۳ : ساغر لب ریز وصل، بر کف مشتاق نه

غزل شمارهٔ ۵۴۴ : عاشقی دکان رسوایی به شهر و کو منه

غزل شمارهٔ ۵۴۵ : شب نشد از تاب تب پیرهن آتشکده

غزل شمارهٔ ۵۴۶ : جانم ز سینه بر زه دامان بر آمده

غزل شمارهٔ ۵۴۷ : به کشتن من عاجز شتاب، یعنی چه

غزل شمارهٔ ۵۴۸ : نه بی موجب به خاکم، از سم اسبش، نشان مانده

غزل شمارهٔ ۵۴۹ : بانگ ما کبک است، خرمن را به خرمن باز ده

غزل شمارهٔ ۵۵۰ : از سفر می آیی و تاراج عزت کرده ای

غزل شمارهٔ ۵۵۱ : ای که سر تا قدمم را به جنون داشته ای

غزل شمارهٔ ۵۵۲ : تا مژدهٔ زخم دگر، دامن کش جان کرده ای

غزل شمارهٔ ۵۵۳ : ای عشق خوش تهیهٔ لذات کرده ای

غزل شمارهٔ ۵۵۴ : ای نه فلک ز خوشهٔ صنع تو دانه‌ای

غزل شمارهٔ ۵۵۵ : بشتاب در راه طلب، بگذر ز هر آسودنی

غزل شمارهٔ ۵۵۶ : بهار رفت و نکردیم عزم جای خوشی

غزل شمارهٔ ۵۵۷ : اگر آرایش از دکانچهٔ ناموس بستانی

غزل شمارهٔ ۵۵۸ : تا بدانی که دوستدار کشی

غزل شمارهٔ ۵۵۹ : من صید غم عشوه نمایی که تو باشی

غزل شمارهٔ ۵۶۰ : نه شکیب توبه از می، نه ادب ز ما به مستی

غزل شمارهٔ ۵۶۱ : گمان دارم که این درد و تحمل می کند کاری

غزل شمارهٔ ۵۶۲ : چندم ای نالهٔ سحر بکُشی

غزل شمارهٔ ۵۶۳ : تا خون نخوری چاشنی درد ندانی

غزل شمارهٔ ۵۶۴ : باز از شراب فتنه خرابم نمی کنی

غزل شمارهٔ ۵۶۵ : به شمعی کو صبا کرده به خلوت، خانه‌ای داری

غزل شمارهٔ ۵۶۶ : صنم گفتم دلا جان تازه کردی

غزل شمارهٔ ۵۶۷ : امشب که به سر شراب داری

غزل شمارهٔ ۵۶۸ : تا در قدحم بادهٔ امید نیابی

غزل شمارهٔ ۵۶۹ : با گلهٔ دوستان هست حلاوت بسی

غزل شمارهٔ ۵۷۰ : نه از غربت اندر وطن می روی

غزل شمارهٔ ۵۷۱ : خوش آن گرمی ز شمع وصل مهرافروزتر باشی

غزل شمارهٔ ۵۷۲ : سبک بران چو از این بی‌قرار می‌گذری

غزل شمارهٔ ۵۷۳ : َبه امید عذر خواهان ز نیاز عذر خواهی