غزل شمارهٔ ۷۱

هوش مصنوعی: هر لبخندی می‌تواند راهی برای رهایی از غم باشد و هر نشانه‌ای از شادی که بروز پیدا کند، می‌تواند قفل درد و اندوه را باز کند.

هوش مصنوعی: دل را زنده کن مثل عیسی و مرا دردسر نده. غافل نباش که آن نفس خاص است و این لحظه جاری است.

هوش مصنوعی: نکن دل، آنقدر جستجو و کاوش که هر ناله‌ام را زخمی کنی و هر گریه‌ام را به رنجی تبدیل کنی. دردت حیف است و ارزشش را ندارد.

هوش مصنوعی: در دل من باغی وجود دارد که انگار از شدت تشنگی گریه می‌کند. در این باغ، زخم‌هایی به‌جا مانده از سوختن صدها لاله، تنها با یک شبنم نرم می‌شود.

هوش مصنوعی: هر کسی که عرفی را می‌بیند و این هیاهو و شلوغی را مشاهده می‌کند، نباید از آنچه در پشت صحنه نهفته است غافل شود، چرا که آن چیزها کمتر از آنچه به نظر می‌رسد نیستند.