غزل شمارهٔ ۱۸۰

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۰

ما کسی را نشناسیم که غم نشناسد

هست بیگانه مرا آن که الم نشناسد

من و آن غمزه که چون تیغ برآرد ز میان

طایر بتکده و مرغ حرم نشناسد

شرم باد از صنمی، برهمنی را که اگر

در حرم دیده گشاید به صنم، نشناسد

یا رب آن کس که کند تهمت شادی بر من

تا ابد کام دلش لذت غم نشناسد

با شهیدان شهادت که غم راز لبم

زخم ما مرهم و الماس به هم نشناسد

دل عرفی بود آسوده ز هر بود و نبود

دو جهانی که وجود است، عدم نشناسد

غزل شمارهٔ ۱۷۹: دل ما را به فسون جادوی بابل نبرد غزل شمارهٔ ۱۸۱: مجنون تو هر دم روش تازه نسازد

اطلاعات

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

برگردان به زبان ساده

ما کسی را نشناسیم که غم نشناسد

هست بیگانه مرا آن که الم نشناسد

هوش مصنوعی: ما کسی را نمی‌شناسیم که در زندگی غم نداشته باشد. من با کسی بیگانه‌ام که درد و رنج را درک نکند.

من و آن غمزه که چون تیغ برآرد ز میان

طایر بتکده و مرغ حرم نشناسد

هوش مصنوعی: من و آن نگاه فریبنده که مانند شمشیری از میان پرنده‌ها و مرغ‌های حرم بیرون می‌آید، هیچ‌کدام یکدیگر را نمی‌شناسیم.

شرم باد از صنمی، برهمنی را که اگر

در حرم دیده گشاید به صنم، نشناسد

هوش مصنوعی: شرم بر کسی که اگر در مکان مقدسی با معشوقش روبرو شود، او را نشناسد و به معشوق نپردازد.

یا رب آن کس که کند تهمت شادی بر من

تا ابد کام دلش لذت غم نشناسد

هوش مصنوعی: ای کاش آن فردی که به من تهمت شادی می‌زند، همیشه در زندگی‌اش غم و اندو‌ه را احساس نکند و از لذت واقعی زندگی بهره‌مند شود.

با شهیدان شهادت که غم راز لبم

زخم ما مرهم و الماس به هم نشناسد

هوش مصنوعی: با شهیدانی که در راه حق جان داده‌اند، غم و درد من هرگز برطرف نمی‌شود و زخم‌های من همچنان بی‌پاسخ می‌مانند؛ حتی الماس و زیبایی‌ها نمی‌توانند این دردها را درک کنند.

دل عرفی بود آسوده ز هر بود و نبود

دو جهانی که وجود است، عدم نشناسد

هوش مصنوعی: دل عرفی از هر چه در این دو جهان وجود دارد فارغ و آسوده است و افکاری درباره بودن و نبودن نمی‌کند. او عدم را نمی‌شناسد و حیات را صرفاً در وجود می‌بیند.