غزل شمارهٔ ۲۶۰

هوش مصنوعی: هر کسی که به خاطر حرص و طمع خود پیشرفت کند، هیچ‌گاه به خواسته‌هایش نخواهد رسید. اما کسی که به قناعت و رضایت از آنچه دارد برسد، هرگز به تنگدستی و فقر مبتلا نخواهد شد.

هوش مصنوعی: خواسته و آرزوی من در میان مشکلات و چالش‌هاست، هر کسی که با عزم و اراده جلو بیاید، هرگز بی‌مثال یا ناامید نخواهد ماند.

هوش مصنوعی: من خود را تسلیم عشق کرده‌ام و در مسیر وفا، هر چند که غم‌ها و مشکلات بیشتر شود، هرگز از وفا و صداقت خود دست نخواهم کشید.

هوش مصنوعی: دل من از عشق تو صفای ویژه‌ای پیدا کرده است، اما هرچقدر هم که در چشمه‌ات شسته‌ام، هیچ‌گاه به پاکی و صفای واقعی دست نیافته‌ام.

هوش مصنوعی: هرگز به ذهنت خطور نکند که این روزگار آشفته و نگران، تا به حال به خاطر یک نگاه آشنا شرمنده شده است.

هوش مصنوعی: این‌قدر که این درد من و دل دشمن را آزار می‌دهد، مجنون هم با وجود ابتلای به صد بیماری، هرگز درمان نشد.

هوش مصنوعی: در پرتو زندگی پرهیزکارانه، عرفی هزار بار از گناهان دست کشید، اما هیچ‌گاه به واقع پارسا و پرهیزگار نشد.