غزل شمارهٔ ۲۰۷

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۷

ز بهر داغ که مستان علاج می طلبند

که جام می شکنند و زجاج می طلبند

فروغ مشعلهٔ شمع راه تیره دلان

چراغ در دل شب های داج می طلبند

شکوه تاج شکستند و تخت مرگ زدند

ز هم نهان تخت و تاج می طلبند

مباد لذت بیماری دل آنان را

که اعتدال ز بهر مزاج می طلبند

فغان ز جلوهٔ آن هست که اهل دین به دعا

ز بهر طاعت ایزد، رواج می طلبند

گذر به کوچهٔ همت مبادشان، عرفی

که کام دل ز در احتیاج می طلبند

غزل شمارهٔ ۲۰۶: کسی که رو به حریم رضا نمی آرد غزل شمارهٔ ۲۰۸: تا بود سراسیمه دلم در به دری بود

اطلاعات

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

برگردان به زبان ساده

ز بهر داغ که مستان علاج می طلبند

که جام می شکنند و زجاج می طلبند

هوش مصنوعی: مستمندان برای درمان درد و اندوه خود به دنبال راه‌حل‌هایی هستند که برخی از آن‌ها با شکستن جام‌های شراب و استفاده از ظروف شیشه‌ای به آرامش می‌رسند.

فروغ مشعلهٔ شمع راه تیره دلان

چراغ در دل شب های داج می طلبند

هوش مصنوعی: نور شمعی که می‌سوزد، روشنایی‌بخش راه کسانی است که دل‌شان تاریک است و در شب‌های طولانی و سیاه، به دنبال نوری می‌گردند که آن‌ها را هدایت کند.

شکوه تاج شکستند و تخت مرگ زدند

ز هم نهان تخت و تاج می طلبند

هوش مصنوعی: تاج و تخت با شکوهی که داشتند، به دلیلی در برابر مرگ بی‌نهایت رازشان پنهان کردند. اکنون همگان در پی بدست آوردن این تاج و تخت هستند.

مباد لذت بیماری دل آنان را

که اعتدال ز بهر مزاج می طلبند

هوش مصنوعی: نگذار که لذت بیماری دل آن دسته را که به خاطر وضعیت سلامتی خود به تعادل نیاز دارند، تحت تأثیر قرار دهد.

فغان ز جلوهٔ آن هست که اهل دین به دعا

ز بهر طاعت ایزد، رواج می طلبند

هوش مصنوعی: ناله و شکایت از زیبایی آن است که اهل ایمان به خاطر عبادت خداوند، از دعا و درخواست‌های خود برای رفاه و فراوانی می‌گویند.

گذر به کوچهٔ همت مبادشان، عرفی

که کام دل ز در احتیاج می طلبند

هوش مصنوعی: گذری به مکان‌هایی که در آنجا تلاش و کوشش بیهوده است نداشته باشید، چون افرادی هستند که از در خواست‌های بی‌پایان و آرزوهای ناتمام رنج می‌برند.