غزل شمارهٔ ۲۳۲

هوش مصنوعی: دیروز در میخانه مغان بودیم و هیچ‌کس با ما نبود. صحبت‌ها و نگرانی‌های ما هم در آن لحظه وجود نداشت.

هوش مصنوعی: ما هیچ‌گاه از حرم خارج نشدیم، حتی یک بار هم به آتشکده نرفتیم، چرا که در آنجا چیزی جز خاشاک و علف‌های هرز با ما نبود.

هوش مصنوعی: ما صد قدم از کوی او دور شده‌ایم، اما در پشت پرده‌ی نگرانی، یک نگاه هم به ما نیفتاد.

هوش مصنوعی: خداوند نعمت‌های زیادی را به ما عطا کرده، اما ما نتوانستیم از آنها به طور کامل لذت ببریم، چرا که مانند مگس که فقط به شیرینی‌ها توجه دارد، ما هم نتوانستیم زیبایی‌ها و لذت‌ها را به درستی درک کنیم.

هوش مصنوعی: ما پرندگان بهشتی هستیم و نمی‌توانیم از شاخه‌ای به شاخه دیگر برویم، زیرا دل ما درگیر عشق و خواسته‌هاست و به همین خاطر هر دام و قفسی بر ما تأثیر نمی‌گذارد.

هوش مصنوعی: دل ما عادت کرده است که نمی‌داند این فرد نا آشنا که با ما پیمان بسته، یک لحظه هم در کنار ما نبوده است.