غزل شمارهٔ ۵۳۱

هوش مصنوعی: در زمانی که جان در حال رنج و جدایی است، وضعیت بحرانی و سختی برای آدمی به وجود می‌آید و در این حال، دل انسان آرزوی چیزهایی را دارد.

هوش مصنوعی: تو وارد می‌شوی و در خوشه‌های گندم ما آتش می‌زنی، اما به طعنه فکر نکن، زیرا که این خاکستر از خس و خاشاک است.

هوش مصنوعی: طوطی وقتی به سمت شکر تلخ می‌رود، می‌گویند که این نارضایتی به مانند مگس است.

هوش مصنوعی: ای پرندهٔ گرفتار، آرام باش! اینجا مکان مناسبی نیست. تو در قفس هستی و این باغ ارم نیست.

هوش مصنوعی: به او گفتم نگاهی به من بینداز، چون می‌خواهم به پاس این نگاه دل‌انگیز جانم را تقدیم کنم. آنگاه گفتم که این کار از کسی دیگر برنمی‌آید.