غزل شمارهٔ ۴۶۸

هوش مصنوعی: هرگز از دوستی که به من نزدیک است شکایتی نمی‌کنم، حتی اگر خیلی هم به من نزدیک باشد و مشتری‌ام شود، باز هم حرفی نمی‌زنم.

هوش مصنوعی: از شدت غم و ناامیدی، احساساتم به هر سو سرکشی می‌کند و با دیوارها و اشیاء حرف می‌زنم؛ چرا که کسی که بتواند با دل آسوده زندگی کند، هیچ وقت غم و اندوه را به من نمی‌فروشد.

هوش مصنوعی: هرگز دلم را با غم پر نمی‌کنم و اگر هم بخواهم این کار را بکنم، سودی نخواهم برد.

هوش مصنوعی: از افراد دو رو خوشم نمی‌آید، چون هرگز قول نادرست و عمل قطعی را به فروش نمی‌رسانم.

هوش مصنوعی: عاشق نمی‌شود به خاطر یک چیز کوچک، چون دلش پر از عشق است. حتی اگر تمام دنیا را بدهند، دل و احساسات خود را به هیچ چیز نمی‌فروشد.