غزل شمارهٔ ۳۳۲

هوش مصنوعی: وقتی که زندگی به عشق و شادی می‌پردازد، غم و اندوه از بین می‌رود. در این حال، وقتی میوه از درخت چیده می‌شود، به معنای رسیدن به لذت‌ها و شادی‌های زندگی است.

هوش مصنوعی: کسی که در سجده و عبادت در مقابل بت‌ها جان می‌دهد، در واقع از نظر پیروان مکتب برهمن‌ها، شهید به حساب می‌آید.

هوش مصنوعی: از زخم کفر، محبت از بین نمی‌رود؛ بهتر است که مثل زاهد، به خاطر دینی که دارد، به درد و رنج بیفتد.

هوش مصنوعی: من هنوز به موعد مرگ نرسیده‌ام، اما به خاطر دردی که عشق به من داده، گویی که دو روز قبل از مرگم، جان سپرده‌ام.

هوش مصنوعی: چراغ بزم من از نور یقین روشن است و نه از شمع انسان‌های دلایل و استدلال‌ها، زیرا که با وزش خیالات و افسون‌های این دنیا، شمع‌های آنها می‌میرند و خاموش می‌شوند.

هوش مصنوعی: چهره زیبا و درخشان او مانند غبار روی آینه است؛ کسی که در مسیر عشق دوست، همه چیزش را فدای او می‌کند.

هوش مصنوعی: به من نگو که شعر من را ستایش کن، زیرا می‌دانم که تمایل من به تعریف و تمجید از دیگران باعث می‌شود که خلاقیت و نبوغ من از بین برود.