غزل شمارهٔ ۴۸۹

هوش مصنوعی: من در حالی که بر ثروتی بزرگ نشسته‌ام، اما به فقر معروف هستم و در زیر دامنم، چراغی که هیچ نوری ندارد، پنهان است.

هوش مصنوعی: مسیح تا لحظه آخر سعی کرد که معجزه‌ای کند و هنوز هم با صد زخم و جراحت از روز اول، احساس درد می‌کنم.

هوش مصنوعی: من آنقدر برای دیدار تو مشتاق هستم که حتی شوق و عطشم هم به انتظار نشسته و درخواست نمی‌کند که برسم به تو.

هوش مصنوعی: به خودت گمان نکن که می‌توانی دلم را آرام کنی؛ چون جراحت‌هایم به قدری عمیق و شدید است که هنوز بهبود نیافته‌اند.

هوش مصنوعی: به این معنی است که به ظاهرم نگاه نکن و فقط به ظواهر بسنده نکن، چرا که در واقع، من همانند کتابی معنوی و پر از اطلاعات هستم که درون یک مکان مقدس قرار دارد.