غزل شمارهٔ ۵۶۴

هوش مصنوعی: نمی‌گذاری از شوق شراب به حالت خطرناک و خراب بیفتم و در آتش عشق تو نمی‌سوزم.

هوش مصنوعی: صد شیشه را خالی کردم و صد خُم را ته کشیدم، اما هنوز با یک جرعه تو خراب و ویران نشده‌ام.

هوش مصنوعی: تو از هر بخش مو، صد سوال از من می‌کنی، اما هیچ وقت برای پاسخ به من توجهی نمی‌کنی.

هوش مصنوعی: برای فریب دادن، سایه‌ای بر سر درختان بزرگ بیندازیم، اما زیر این آسمان به خواب نمی‌روی.

هوش مصنوعی: در دل من دل‌تنگی و غم زیادی وجود دارد، اما تو همچنان در جشن و شادی خود به سر می‌بری و هیچ توجهی به ناله‌ها و فریادهای من در هنگام نواختن سازهایت نمی‌کنی.

هوش مصنوعی: مردم به خاطر شرمساری و نداشتن هوش، نمی‌توانند با خنده‌ای شاداب و مستانه به دریا بیفتند و در کنار من خوشی کنند.