غزل شمارهٔ ۲۸۰

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۰

تشته لب رفتم به جنت ، چشمهٔ کوثر نبود

شعله جو رفتم به دوزخ، مشت خاکستر نبود

از بهشت افسانه ها می رفت،کانجا دوش دل

رفت و دید آن ها که واعظ می سرود، اکثر نبود

هرگز از بهر پریدن، مرغ جان کوشش نکرد

بود پایش بسته آخر، بی نصیب از پر نبود

عشق بت ورزیده ام، عیب است، می دانم، ولی

گرد دل بسیار گشتم، مطلب دیگر نبود

سینه بر تیمار دل، پرشعله عرفی، تا به کی

هیچگه بیمارِ دل را بالش و بستر نبود

غزل شمارهٔ ۲۷۹: هر جا که هست او غمزه زن، آن غمزه آیین می برد غزل شمارهٔ ۲۸۱: بنازم شیشهٔ می را ، که خوش مستانه می گرید

اطلاعات

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: الف. رسته

تعداد ابیات: 5

برگردان به زبان ساده

تشته لب رفتم به جنت ، چشمهٔ کوثر نبود

شعله جو رفتم به دوزخ، مشت خاکستر نبود

هوش مصنوعی: به باغ بهشت رفتم که لبانم تشنه بود، اما چشمهٔ کوثر را نیافتم. سپس به دوزخ رفتم، اما هیچ خاکستر و نشانه‌ای از آتش را ندیدم.

از بهشت افسانه ها می رفت،کانجا دوش دل

رفت و دید آن ها که واعظ می سرود، اکثر نبود

هوش مصنوعی: در داستان‌هایی از بهشت، سفر می‌کرد و در آنجا روز گذشته دلش رفت و دید که کسانی که واعظان را ستایش می‌کردند، چندان زیاد نبودند.

هرگز از بهر پریدن، مرغ جان کوشش نکرد

بود پایش بسته آخر، بی نصیب از پر نبود

هوش مصنوعی: مرغی که در قفس است هرگز برای پرواز تلاش نکرده، اما در نهایت هم که پایش بسته است، از داشتن پر محروم نیست.

عشق بت ورزیده ام، عیب است، می دانم، ولی

گرد دل بسیار گشتم، مطلب دیگر نبود

هوش مصنوعی: من می‌دانم که پرستش عشق، عیب دارد، اما هر چه در دل گشتم، به مفهوم دیگری نرسیدم.

سینه بر تیمار دل، پرشعله عرفی، تا به کی

هیچگه بیمارِ دل را بالش و بستر نبود

هوش مصنوعی: این بیت به حالتی اشاره دارد که دل بیمار است و درگیر عواطف و احساسات شدید، اما هیچ آسایش و آرامشی برای او وجود ندارد. به نوعی، می‌گوید که به رغم تمام درد و رنجی که دارد، همچنان در جستجوی آرامش و تسکین است، اما فضا و شرایط به او کمک نمی‌کند. در واقع، تصویر گرانی از کشمکش درونی فرد و نیازش به مراقبت و راحتی است.