غزل شمارهٔ ۵۳۸

هوش مصنوعی: من از خود ناامید نیستم، اما وقتی به تو مبتلا شدم، حس می‌کنم از همه زیبا رویان دیگر محروم شده‌ام.

هوش مصنوعی: در آن بیابان که هر شهید دامن خود را به خون آغشته می‌کند، تنها دست کسی به دامان تو نمی‌رسد و شرم و حیای تو را نمی‌آلاید.

هوش مصنوعی: تو با وقار و زیبایی‌ات مرا فریب داده‌ای و من خوشحالم که آن بی‌خبر از روش‌های تو، آگاهی ندارد.

هوش مصنوعی: لبخندت را بر من ارزانی دار و عمرم را جاودانه کن، چرا که از درد بی‌درمان تو، لذتی عمیق می‌برم.

هوش مصنوعی: زمین آشنا به‌تندی می‌جوشد و تو در عیش و نوشی، اما می‌دانم که از غیرت و عشق به تو می‌سوزم.

هوش مصنوعی: وقتی فردا روح من به بدنم برگردد، از دل تنگم صدای اندوه‌هایم بلند می‌شود که اینجا، جایی برای تو نیست.

هوش مصنوعی: نه کمبود روزی من به خاطر جاذبه توست و نه عشق من کم است. اگر این دردها از پشت تو دور شود، این مسأله برای من بی‌معناست.

هوش مصنوعی: عشق و شوق را با چه درمانی می‌کنی، وقتی که دیدن من تو را به غیرت می‌آورد و این غیرت، درد تو را تشدید می‌کند؟