غزل شمارهٔ ۳۷۰

هوش مصنوعی: ای غم، برو و از دل پر از غم من دور شو. بیا و آن چیزهایی را که در این سفر جمع کرده‌ام به یکباره به من برگردان.

هوش مصنوعی: من با مرگ و فنا کنار آمده‌ام و از آن آرامش یافته‌ام. ای عیسی، اگر چاره‌ای برای دل من بهتر از این داری، آن را به من نشان بده.

هوش مصنوعی: ای مرگ، جان افراد وفادار را نمی‌گیرد، تلاش نکن یا از آن نگاه خشمگین اجازه بگیر.

هوش مصنوعی: آتش طور مانند بهشت است، اما عشق حلال نیست. اگر واقعا به دنبال عشق هستی، قلبی که به هزار تکه تقسیم شده را بیاور.

هوش مصنوعی: دل و جانت را به راحتی و بی‌پروا فدای چیزی نکن که ارزش چندانی ندارد. به جای آن، هر چه را که بی‌ارزش است یک جا بگذار و رها کن.