غزل شمارهٔ ۴۳۲

هوش مصنوعی: ما دل خود را از چشمه‌ای که بهبودی می‌آورد شسته‌ایم و زخم‌های عمیق‌تری را نسبت به زخم‌های معمولی کنار گذاشته‌ایم.

هوش مصنوعی: دل به خاطر آرزوهای ناپسند خود از این آتش خجالت نمی‌کشد، زیرا ما نسبت به این مساله احساس شرم نکرده و دلی را صاف و پاک کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: آن که حسد می‌ورزد، آرام تر باشد، زیرا ما از دل خود اندیشه‌های منفی و غم‌انگیز را دور کرده‌ایم و به سراغ شادی و سود رفته‌ایم.

هوش مصنوعی: به دل به سجده رفته و از خواسته‌های دل دوری جسته‌ایم، تمام نیرنگ‌ها و ریای خود را از درگاه معبود دور کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: عرفی از عجز و ناتوانی‌اش می‌گوید که به هر منبعی پناه برده تا دلش را از وجود و عدم پاک کند. او تلاش کرده تا با بهره‌گیری از آن منابع، حس و حال دلش را تغییر دهد و از بارهایی که بر دوش دارد، رها شود.