غزل شمارهٔ ۵۲

هوش مصنوعی: من از سرزمین تو دورم و زندگی در زیر خاک به مراتب بهتر از این است که در این دنیا با تلخی و ناامیدی زندگی کنم.

هوش مصنوعی: من که به خاطر خماری زخم خورده‌ام، درمان آرامش برایم فایده‌ای ندارد. بهتر است به جای استفاده از مرهم، از برگ تاک بهره ببرم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی به خاطر دوری من مرا بکشی، بدان که این کار تو تنها به ضرر خودت است. من ترجیح می‌دهم در دوزخ و در شرایط سخت باشم تا اینکه تو به من آسیب بزنی.

هوش مصنوعی: به من راه نده به امید اینکه بتوانم به آرامش برسم، زیرا بدون نگرانی، بهتر می‌دانم که چه چیزی برای خودم مناسب است و ترس از ناشناخته‌ها برایم بهتر خواهد بود.