غزل شمارهٔ ۱۵۴

هوش مصنوعی: دیشب قلب ناگفته‌ام از وصل او بی‌خود شد، اما خوشحالم که از فریاد در جمعش ساکت شدم.

هوش مصنوعی: از شدت این غم که ناگهان مثل نیش‌ها به من خورد، مرده‌ام. دیشب بهشتی که در آن بودم، با خیال دوست، دل من به آرامش رسید و در آغوش هم قرار گرفت.

هوش مصنوعی: کسی که دیروز با سجاده و تسبیح مشغول عبادت بود، امروز به بیرون آمده و جام می را در دست دارد و سبو را بر دوش خود انداخته است.

هوش مصنوعی: جان و دل هر بار که با دیدار معشوق صحبت کردند، تمام حواسشان جمع شد و فقط به او گوش دادند.

هوش مصنوعی: من صدای ناله شب را به گونه‌ای زیبا از دل سنگدل‌ها برگزیدم و می‌گویند که از سر درد و اندوه، دیگربار کسی خاموش شده است.