غزل شمارهٔ ۴۷۷

هوش مصنوعی: من دشمنی و کینه‌ای در دل ندارم و محبت را نمی‌فروشم. دل من پیش توست، اما به دل محبوب دیگر تعلق ندارم.

هوش مصنوعی: دوستی تازه‌ای آغاز شده است؛ از ظلم و ستم فاصله بگیر و به یاد داشته باش که در این عشق و محبت، دیگر از نگرانی و پریشانی خبری نیست.

هوش مصنوعی: از زمانی که از محبت وداع کرده‌ام، به مکانی رسیده‌ام که سفر طولانی است و دیگر احساس سنگینی نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: می‌گویم گاهی آسودگی و آرامش خوشایند است، اما هنوز نمی‌توانم درد تو را احساس کنم و لیاقت آن را ندارم.

هوش مصنوعی: خیانت به وفا و نادیده گرفتن اصول دوستی، نشانه خوبی نیست. از این روش فکر نکن که من بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: از تو که به وفا نپرداخته‌ای، من هم به خاطر این کمبود، از خودم گله می‌کنم که وفادار نیستم.

هوش مصنوعی: در عشق ساده‌دلانه و در خرد خودمانی، برای من ارزش ناموس و حرمت، به خاطر نادانی خریدار ندارد.

هوش مصنوعی: من از تو شکایتی نمی‌کنم، زیرا تو معشوق من هستی. من در مستی عشق خود غرق هستم و از حال خود آگاه نیستم.