غزل شمارهٔ ۸۴

هوش مصنوعی: وجود محبوبم چون نوری است که خانه‌ام را روشن کرده است. بنابراین، شمع را خاموش کن، زیرا خانه‌ام به نور او روشن است.

هوش مصنوعی: من به برکت عشق افتخار می‌کنم، چرا که در مکان‌های مذهبی و عبادتگاه‌ها، همچون شمعی که به پروانه نور می‌دهد، زندگی‌ام روشن و امیدوار است.

هوش مصنوعی: دوست آنقدر زیبا و دوست‌داشتنی است که هر لحظه در مورد او رازها و زیبایی‌هایش را می‌گویم، حتی اگر هرکس بداند که ارزش واقعی او همچون یک گوهر و درخشان است.

هوش مصنوعی: من صد شمع سوزاندم تا شاید خرد و دانایی به جلو بیاید، اما فکر می‌کردم که چشمان فرزانه و اهل بصیرت روشن و بیناست.

هوش مصنوعی: ای روحانی شهر، برای دل‌های ناامید چراغی باش؛ دل‌های ما از اشک‌های شادمانه نورانی و روشن است.

هوش مصنوعی: کسی که در صف محرم قرار دارد، از درد و رنج بی‌نصیب بودن خبر ندارد؛ این درد، همچون آتشی است که در دل دیوانه روشنایی می‌آفریند.

هوش مصنوعی: گفتی دل‌ات از عشق روشن شده، اما آتش‌سوزی که در زندگی‌ات رخ داده، این روشنایی را تحت‌الشعاع قرار داده است.

هوش مصنوعی: خطای ما و تو نیازی به عذر و پوزش ندارد، چرا که اشتباهات مردم دیوانه کاملاً واضح و روشن است.