غزل شمارهٔ ۱۸۸

هوش مصنوعی: افرادی که در جنگ و مبارزه به زمین افتاده‌اند، سر خود را به خاک می‌گذارند و با جان خود گواهی می‌دهند که خونشان بهایی دارد.

هوش مصنوعی: خدا شاهد است که اگر ما مرتکب گناه می‌شویم، به خاطر عشق است. گناه زرتشتی و مسلمان هم به خاطر عشق ما بخشوده می‌شود.

هوش مصنوعی: در محلی که عشق به آدمی زندگی و جان می‌بخشد، نمی‌توان کسی را که بیمار عشق است به زنجیر درآورد.

هوش مصنوعی: اگر در کوچه عشق، عشق‌ورزی کند، آن گدا می‌کوشد تا شرم و ننگ را از خود دور سازد و به آن چیزی که در سایه هما (یک نماد زیبایی یا خوشبختی) تقدیم می‌شود، دست یابد.

هوش مصنوعی: در روز قیامت نگران نیستم که از عذاب خبری باشد، بلکه می‌ترسم عذر ما را نپذیرند و گناه‌مان را ببخشند.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانیم از تو سپاسگزاری کنیم اگر عالمان دین، اشتباهات ما را با لطف و قضاوت خود ببخشند؟

هوش مصنوعی: من دعایی دارم که هیچ تأثیری ندارد و هزاران گناه مرتکب شده‌ام، آیا ممکن است که به خاطر فقر و بی‌چیزی‌ام، دعا به من پاسخ داده شود؟

هوش مصنوعی: ای پادشاه، از دل‌سوزان چه می‌خواهی؟ شکنجه و عذاب برایشان کافی است، عطایایی که پذیرفته‌اند را ببخشند.

هوش مصنوعی: محبت ابتدا از درون انسان نشأت می‌گیرد و ارزش واقعی او را مشخص می‌کند، حتی اگر کسی کلید گنج را به فقرایی بدهد که لایق آن نیستند.

هوش مصنوعی: به توانایی و داشته‌های خود توجه کن، زیرا ممکن است در آینده با مشکلاتی مواجه شوی که باعث شود بر سرنوشتت تأثیر بگذارد و پیامدهای بدی داشته باشد.

هوش مصنوعی: در کنار افرادی که بهره‌مند از رحمت الهی هستند بنشین و در محیط زیبای عشق زندگی کن، زیرا نسیم خوشی به تو می‌رسد و برکت عشق را به تو عطا می‌کند.

هوش مصنوعی: در زمان عفو و بخشش گناهان، به خاطر توجه به دل دیگران، پاداشی از سوی خودت به تو داده می‌شود و آن‌ها از شرم و حیا به تو بخشایش می‌کنند.

هوش مصنوعی: امید است که احساس بیگانگی معمولی به دوستی و صمیمیت در کلام تبدیل شود.