غزل شمارهٔ ۲۸۴

هوش مصنوعی: در باغ، صدای بلبل به گوش می‌رسد و او به خاطر زیبایی‌های زندگی اشک می‌ریزد. در همان حال، جغد که نماد شب و تنهایی است، در ویرانی‌ها و تاریکی‌ها به نوای خود ادامه می‌دهد و این صدا نیز دل را می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: در این محفل غم، با کسی همراه شو که به خوبی او را بشناسی، چرا که او در بیرون از خانه لبخند می‌زند و در درون خانه اشک می‌ریزد.

هوش مصنوعی: من با دل شکست و اشک های بی پایان خود، از تو می‌خواهم که جامی به من بدهی؛ زیرا عاشقانی که بدون جام به سراغ عشق می‌آیند، همواره در حال گریه و افسوس هستند.

هوش مصنوعی: از اشک‌های او بستر من خیس شد، اما او با ناز و بی‌نیازی به این وضعیت ادامه می‌دهد، گویی که بر کسی غیر از خود گریه می‌کند.

هوش مصنوعی: در روزهای سخت و دشوار، هیچ‌کس نمی‌تواند شریک غم دیگران باشد. عرفی که به خاطر خودش می‌گرید، حتی بی‌دردانه هم اشک می‌ریزد.