غزل شمارهٔ ۴۲۵

هوش مصنوعی: ما دل خود را با غم های بسیار پر کرده ایم و به جای شادی، از تلخی زندگی می نوشیم.

هوش مصنوعی: ای دل، خوشحال باش و منتظر خبر خوب باش که ما از شدت غم و اندوه، دامن خود را از گل‌های پژمرده پر کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما از این حسرت نمی‌سوزیم که در بازار نعمت و فیض، تنها به پر کردن شکم خود پرداخته‌ایم و از عمق دل و آرزوهایمان خبری نیست.

هوش مصنوعی: با شمشیر و سر بر کف، به سوی عشق حرکت کردم. گفتند برو، چرا که از میان شهیدان، سرانجام ما هیچ را پر کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ای خوشا زمانی که با سکوت و آرامش بتوانی زندگی کنی، چرا که ما از شدت ناله و غم و اندوه به ستوه آمده‌ایم و دل‌مان پر از درد شده است.