غزل شمارهٔ ۲۸۸

هوش مصنوعی: کسی که به خاطر عشق دچار غم و اندوه می‌شود، نمی‌تواند به راحتی غصه‌ها و دردهایش را تحمل کند؛ چون او، در حالی که مشغول نوشیدن از جام محبت است، خودش را در معرض زهر و آسیب قرار داده است.

هوش مصنوعی: ای زاهد، تو فقط عبادت می‌کنی و ما به تو محبت داریم؛ پس بی‌خیال باش، زیرا کار به نادانی نمی‌ارزد.

هوش مصنوعی: آتش بزن به تسبیح چشمان ناقوس، چون ننگی که به ما نسبت داده شده، مانند حرمی دیرینه است که نمی‌تواند تحمل شود.

هوش مصنوعی: اگر درد و رنج من به مانند دودی باشد که سایه‌ای بر افروز آفتاب قیامت می‌افکند، هیچ‌کس از اوضاع و احوال آن روز رنج نخواهد کشید.

هوش مصنوعی: بهتر است که عرفی در مجالس درویشان با دقت و سادگی زندگی کند و به دنبال جواهرات و زرق و برق‌های دنیوی نباشد و به جای آن، به دنبال آرامش و معنویت باشد.