غزل شمارهٔ ۱۷۱

هوش مصنوعی: من دردی دارم که حتی داروها هم نمی‌توانند آرامم کنند، و در این حال، دنیا به‌طور بیهوده دور دکان خود می‌چرخد.

هوش مصنوعی: به چشمان زیبا و با نگاهی که او دارد، سرنوشتم چه اتفاقاتی را رقم می‌زند، به طوری که حتی موهای بستر سنجاب هم به نیش و آزار درمی‌آید.

هوش مصنوعی: به نوعی مشاهده کرده‌ام که از حد زیاد گریه، احساس من نرم و لطیف شده است، به طوری که اگر بر گل‌های لاله و ریحان نگاه کنم، می‌توانم بپندارم که به آن‌ها آسیب می‌زنم.

هوش مصنوعی: دل سرگردانی که آماده باشد تا دوباره شادابی را تجربه کند، مانند صف‌های در هم فشرده‌ی مورچه‌ها، درد و غم را به دوش می‌کشد و در چهره‌اش نمایان است.

هوش مصنوعی: آسمان آن‌قدر بی‌ثبات و ناپایدار است که حتی این بازار داغی که یک لحظه آرامش به من بدهد، دل شکسته و آشفته‌ام را به درد می‌آورد.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چرا این غم ناشی از دوستی، در دل عرفی پیدا شده است که دائما در پی غم‌های بیشتری می‌گردد.