غزل شمارهٔ ۳۰۸

هوش مصنوعی: دل آواره‌ای که نمی‌داند چطور در مسیر خوبی گام بردارد، مانند پای آغشته به زخم است که نمی‌تواند راه سفر را تشخیص دهد.

هوش مصنوعی: عاشق، نه می‌تواند به قوانین مذهبی پایبند باشد و نه زیر بار شرایط غیرمذهبی برود. او همچون پروانه‌ای است که به نور می‌پرهیزد و نمی‌تواند تفاوت میان نور حرم و چراغ میخانه را تشخیص دهد.

هوش مصنوعی: ای کاش دل من را به درد نیاری، چون این مغرور مست، نه به قوانین شر آشناست و نه به اصول خیر.

هوش مصنوعی: به جز با دل و احساس خودم نمی‌توانم آهنگ و لحن خاص این نغمه را به کسی منتقل کنم، زیرا دیگران توانایی درک کیفیت آن را ندارند.