غزل شمارهٔ ۱۹۳

هوش مصنوعی: تمام وجودم پر از عشق است، قلبم از شادی و همچنین از درد می‌تپد؛ در ظاهر آرام به نظر می‌رسم ولی در درون، شعله‌های عشق و احساسات سرکش وجود دارد.

هوش مصنوعی: آه از زیبایی حسن که دل‌های شهیدان را به خاطر شرم و حیرت از دست ندادن، خجالت‌زده می‌کند.

هوش مصنوعی: گل امید ما هرگز تحت تأثیر آفت پژمردگی قرار نمی‌گیرد، چرا که باغ آرزوهای ما دارای هوای مناسب و دلپذیری است.

هوش مصنوعی: گاهی اوقات می‌بینی که دل‌ها در یک لحظه شادی می‌کنند و لبخند می‌زنند، گویی که درونشان روحی زنده است که پس از سال‌ها بی‌تحرکی دوباره به زندگی برگشته است.

هوش مصنوعی: شخصی به عذاب ابدی اهل نافرمانی رسیده که از قبرش به دلیل درد و رنج دل، طعنه‌ای به دوزخ می‌زند.