غزل شمارهٔ ۱۱۱

هوش مصنوعی: ای دل، بگیر پیاله را که زمان صبحانه‌ات فرارسیده است، زیرا از برکت این لحظه، مکانی برای پیروزی‌ها و موفقیت‌ها آماده است.

هوش مصنوعی: آیینه‌ای که چهره و مفهوم واقعی را به تو نشان می‌دهد، دست توست. حتی اگر همه چیز از بین رفته باشد، باز هم حقیقت در عمق وجودت نهفته است.

هوش مصنوعی: تو به ما نشان می‌دهی که چه چیزهایی باعث بخشش می‌شود. ما به قهر و دشمنی خود ادامه می‌دهیم و ظلم را به صبح می‌مانیم.

هوش مصنوعی: اینجا من در حالی که به اوج آسمان فکر می‌کنم، غم و اندوهی دارم که به عیسی مسیح شباهت دارد. این احساس من مانند طوفان نوح نیست، بلکه عمیق‌تر و خاص‌تر است.

هوش مصنوعی: دوستان در میانه‌ی صبحگاه، در حال نوشیدن شراب از شیره‌ی گل رز هستند. تو نیز باید از جام زهر بنوشی، چرا که این صبح، متعلق به توست.