غزل شمارهٔ ۳۷۸

هوش مصنوعی: من شاهد بوده‌ام که چهره‌ام همچنان پژمرده و در حیرت است، با این حال هنوز فرصتی برای آب و شادابی ندارم و دل‌تنگ لب جوی آب هستم.

هوش مصنوعی: زمانه به خزان رسیده و بلبل از گفته‌های پریشان خود بازمانده است. من هنوز همان دیوانه‌ای هستم که درباره‌ی مرغی در جای نامناسب صحبت می‌کنم.

هوش مصنوعی: دیشب به دلیل مستی، نتوانستم راه قلبم را پیدا کنم، اما همچنان آشنای شراب، زانویم را در دست داشت.

هوش مصنوعی: هر گام من به اندازه‌ی صد کاروان بوی خوش مشک را به دنبال دارد، ولی من هنوز به دنبال آهو و بوی خاصی هستم که در قلبم وجود دارد.

هوش مصنوعی: من بارها با ناله و فریاد خودم را به آسمان رسانده‌ام، اما هنوز آثار زحمت‌های دست و بازویم از فاصله دور به چشم نمی‌آید.

هوش مصنوعی: من در این دنیا بسیار آشنا و آگاه هستم، اما در عین حال به شدت دچار شور و شوق هستم. افرادی که با من آشنا هستند، به طور مداوم به این حالت من افزوده می‌شود، در حالی که عادت‌ها و ویژگی‌های من همچنان ثابت و بدون تغییر باقی مانده است.

هوش مصنوعی: سال‌ها می‌گذرد که من را از آتش دوزخ به بهشت برده‌اند، اما هنوز هم غبار تاریکی و گناه بر چهره‌ام نشسته است.

هوش مصنوعی: در جهان دارو و درمان جستجو نکردم، اما هنوز هر تار موی من پیچ و تاب درد را حس می‌کند.