غزل شمارهٔ ۲۲۵

هوش مصنوعی: عقل و دانش مانند دارویی است که می‌تواند انسان را بهبود بخشد، در حالی که جهل و نادانی ایجاد درد و رنج می‌کنند. مستی من به خاطر این دو عامل، به ویرانی می‌انجامد.

هوش مصنوعی: عشق من به قدری ارزشمند و زیباست که حتی بعد از اینکه دچار از بین رفتن و نابودی شوم، آسمان با خاک من بلبل را به وجود می‌آورد و از خاکستر من پروانه می‌سازد.

هوش مصنوعی: مدتی کنارت بودم و حال و هوایم تلخ و بی‌مزه شد. حالا نوشیدن شراب و گریه‌ای که از سر شوق و نشئگی است، مرا مشغول می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی که به خاطر غم‌های او در تنهایی به سر می‌برم، احساس می‌کنم که حتی در میان جمعیت هم‌نشینان، احساس تنهایی می‌کنم و این احساس، مرا دیوانه می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی به خانه‌ی خدا می‌روی، نباید به کسی که به سوی غیر خدا می‌نگرد، اعتماد کنی؛ زیرا او در مکان مقدس اسلام، راهی به سمت معبدهای دیگر می‌سازد.