غزل شمارهٔ ۴۴۱

هوش مصنوعی: زمان آن فرارسیده که خواب را با شوق و حرارت جایگزین کنیم و زندگی‌مان را در یک لحظه به هم بریزیم.

هوش مصنوعی: دل من از صدای طرب‌انگیز بهشتی خوشحال شده و به صدای ناله‌گونه‌ی پرنده‌های کبابی توجهی ندارد.

هوش مصنوعی: ای کسی که به زشتی من می‌خندی، بگذار من هم دستی بخرم و نقاب را از چهره‌ام بردارم.

هوش مصنوعی: همه در اطراف به شکوفایی و جشن مشغولند، اما من فقط علف و خاشاک جمع می‌کنم و آنها را در لباس خوابم می‌ریزم.