غزل شمارهٔ ۴۵۹

هوش مصنوعی: وقتی که خیال تو از در خانه چشمم عبور کند، نور به شکلی شگفت‌آور در درون چشمانم می‌شکند.

هوش مصنوعی: دل من از آن مژه‌ها که اشک‌ریزان شده، مانند پیراهنی که از تکه‌های پاره دوخته شده، زخم و رنج فراوانی را احساس می‌کند.

هوش مصنوعی: از دل من تا درِ چشمم، صدها آتشکده ساخته شده است. اشک شوقی که از چشمانم ریخته، به قدری زیاد بوده که باعث سرسبزی و زیبایی چشمانم شده است.

هوش مصنوعی: در محلی که زیبایی تو را تماشا می‌کنند، در زمان نزدیک شدن به تو، سر را به پیشانی خورشید می‌زنند و چشمانشان به غلظت خرمن برکت و زیبایی تو خیره می‌شود.

هوش مصنوعی: امروز عارف را ببین که برای وداع کردن با چشم‌اش در آغوش دلش اشک می‌ریزد و گردن‌اش را به سر می‌کشد.