غزل شمارهٔ ۴۳۰

هوش مصنوعی: ما از درد فراق تو قلب‌مان پر از غم و اندوه شد و جان‌مان را در دام عشق تو گذاشتیم.

هوش مصنوعی: رفیق همراه خود را ترک کردیم و دل‌تنگی و ناامیدی‌ را با شوق و شادی پر از عشق بر جای گذاشتیم.

هوش مصنوعی: ما تصمیم گرفتیم که از گناهانی که در میخانه انجام دادیم پشیمان شویم و دیگر به سمت شراب نرویم، اما دوباره پیاله را با اشتیاق بر لب میگون (شراب) گذاشتیم.

هوش مصنوعی: ما در دوران خود رفتیم و از غم‌ها و اندوه‌هایی که تو به ما داده‌ای، هیچ‌کس به اندازه مجنون از غم تو خبر ندارد.

هوش مصنوعی: ما در سفرمان، جواب ظلم‌هایی که دیگران بر ما روا داشته‌اند را به سرنوشت و قوانین طبیعی جهان واگذار کردیم.

هوش مصنوعی: ما به چمن رفتیم، اما از وصال ناامید بودیم و در دل، آرزوی آن معشوق با قد موزون را در سر داشتیم.