غزل شمارهٔ ۱۱۴

هوش مصنوعی: خوش‌گذرانی و زیبایی معشوق دل را در هم شکسته و نارضایتی و نگرانی را نیز فروریخته است.

هوش مصنوعی: غروب ناگهانیِ خورشید، مانند باده‌ای که در پیمانه ریخته شده، باعث شد که تاریکی شب به سرعت فرود آید.

هوش مصنوعی: زلف تو در دنیا با زیبایی‌اش تلاطم و اضطراب ایجاد کرده و در چشمانم که خواب‌آلوده بود، به ناگاه خواب را شکست.

هوش مصنوعی: در ذهن من، مانند شکستن صد شیشه پر از گلاب، پیمان دوستی و وصال در هم شکست.

هوش مصنوعی: این ناله‌ای که در دل داریم، مانند سیخی است که در هنگام پختن کباب می‌شکند.

هوش مصنوعی: در لحظه‌های پر از اضطراب، بسیاری از رازها و ارزش‌های درونی انسان نمایان می‌شوند و به‌ناچار بیرون می‌آیند.

هوش مصنوعی: تو پرسیدی دل ک кого شکسته است؟ من نیز در خودم احساس شکستگی را دارم.

هوش مصنوعی: دل ما مانند مویی که به دست یار پیچ خورده و در هم ریخته، شکسته و در هم ریخته است.