غزل شمارهٔ ۳۸۱

هوش مصنوعی: در مهمانی عشق، تنها چیزی که دیده‌ام زهر است، و همین جا در این جام حس می‌شود. همیشه می‌شنیدم که محبت و لطف مانند شربتی است، اما در واقع فقط همین اسم و عنوان است.

هوش مصنوعی: دانه‌ای می‌ریزد و بی‌توجهی می‌کند، در حالی که به‌خوبی می‌داند که صیاد چگونه دامش را می‌گذارد و شکار می‌کند.

هوش مصنوعی: زیبایی و ناز یک شخص از هزاران راه ابراز می‌شود، اما واقعاً خوبی، فقط به زیبایی ظاهری و قامت ربط ندارد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که رهبری را نیابی، در پی راهی مرو؛ زیرا فاصله‌ی بین دیر مغان تا کعبه تنها یک قدم است و بس.

هوش مصنوعی: ای ادعای بزرگ، شرم کن. باید چیزهای ارزشمند را از چیزهای بی‌ارزش تشخیص بدهی. اگر هدفت فقط پافشاری بر نظر خود است، بهتر است سکوت کنی.

هوش مصنوعی: در اینجا به این معنا اشاره می‌شود که در دنیای مهر و محبت، هیچ‌کس نشانی از صبح و آغاز جدید ندارد و فقط شب و تاریکی بر آن حاکم است. به عبارتی، شرایط موجود به گونه‌ای است که امیدی به روشنایی و روشنی برای آینده وجود ندارد و فقط حالتی از تاریکی و ناامیدی باقی مانده است.

هوش مصنوعی: در غم تو، هر ذره از وجودم غرق لذت می‌شود. از این میوه، تنها همین حس خوشایند مهم است و بس.

هوش مصنوعی: به دنبال دل‌سوزی و غم‌خواری از دیگران نباش، زیرا در این مسیر، جز سرانجامی که در انتظار است، چیز دیگری نخواهی دید.