غزل شمارهٔ ۱۱۳

هوش مصنوعی: عشق کجاست که بتوانم با درد، پیمان جدیدی ببندم؟ از دلbroken خود، فریادی بلند برمی‌آورم و در این شهر، هیچ کسی را به دامان خود نمی‌گیرم.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه عشق می‌تواند داروهای تلخی برای دردهای ما به همراه داشته باشد، اما نتوانسته است درمان واقعی برای مشکلات ما فراهم کند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که از دست درد و مشکلات بسیار نکشیده‌ام، نمی‌توانم از غم و اندوه خود به راحتی رهایی یابم. وای اگر کسی با غم و اندوه من آشنا بود و در کنارم قرار می‌گرفت.

هوش مصنوعی: هر چند که زندگی من ممکن است به طور کامل خوشایند نباشد و لذت‌هایم ناتمام بمانند، باز هم غمی ندارم؛ زیرا اگر سفره‌ی شخص فقیر هم خالی باشد، این خودش یک نقص نیست.

هوش مصنوعی: اگر عشق به شکلی خام و ناپخته باشد، مانند غذایی است که به درستی پخته نشده و فقط کمی از طعم آن حس می‌شود؛ در واقع آتش عشق، بدون محبت واقعی، نمی‌تواند چیزی از جان ما را سیر کند. بنابراین، عشق واقعی نیازمند پختگی و توجه است تا به شهرت و عمق مطلوبش برسد.

هوش مصنوعی: هر که در روزهای خوب جوانی‌اش ایمانی راستین داشت، در اثر سخنان نیش‌دار و طعنه‌های مقدسان به کفر و بی‌ایمانی افتاد.

هوش مصنوعی: در میان چمن، هرچند زاغان با نغمه‌های ناپسند خود می‌خندند، اما اگر بلبل ناگهان دستی درست و زیبا بزند، همه چیز تغییر می‌کند.

هوش مصنوعی: گاهی اوقات انسان‌ها به خاطر تعلقات و وابستگی‌های خود به دیگران، خود را به نوعی در اختیار آن‌ها قرار می‌دهند. اما در واقع، بعضی از افراد بایستی فقط به یک فرمانروا یا اصل بزرگتر احترام بگذارند و در سایه آن، بندگی راستین را احساس کنند.