غزل شمارهٔ ۴۸۳

هوش مصنوعی: دل من به خاطر صدای تو به هیچ گوشه‌ای نمی‌رود، چون آنقدر غرق در مستی است که دیگر به این ترانه هم توجهی ندارد.

هوش مصنوعی: این فقط نتیجه طعنه‌های زاهدانه است که هرگز به او نمی‌گویم از شرابخانه چه خبر است.

هوش مصنوعی: عهد و پیمان او دیگر پابرجا نیست و این دو جهان بار دیگر در حال تغییر و تحول است. من به او نمی‌گویم که زمانه چقدر بی‌رحم است.

هوش مصنوعی: گل به صدای دلنشینی گوش داده و در کنار بلبلان باغ، صدایی شبیه به آواز بلبل‌ها را به گوشش نمی‌رسانم.

هوش مصنوعی: عرفی به آهنگ زیبایی گوش می‌دهد، اما ما هنوز از صدای دردناک تازیانه رنج می‌بریم و نمی‌توانیم از آن رها شویم.