غزل شمارهٔ ۱۲۵

هوش مصنوعی: دل، برای چه چیزی احساس نیاز می‌کنی؟ زهر ناز و خودکامگی عشق، خود را به دیوار بی‌وفایی می‌زند و تنهاست. حسادت و رنجشی که بی‌دلیل است، وجود دارد.

هوش مصنوعی: ای کسی که فکر می‌کنی با اسیران عشق چه کارهایی می‌شود کرد، باید بگم که در اینجا غم و اندوهی وجود ندارد و هر کس به نوعی آزاد است.

هوش مصنوعی: حال دل ما آن نازنین اگرچه بداند که دیگر به ما وابسته نیست، اما هرچه بگویند که او بی‌نیاز و بی‌خیال است، در واقع این طور نیست و هنوز به ما فکر می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی که تو جهانی را روشن می‌کنی، چه چیز کم داری از زیبایی چهره‌ات، تو قد بلندی هم داری.

هوش مصنوعی: از آنجا که درد در دل او باقی می‌ماند، چه اهمیتی دارد اگر جانش را بگیرد. چیزی که ما را به آرامش می‌رساند، هنوز وجود دارد.

هوش مصنوعی: اگر کسی در جمع خوشحالی و شادمانی به ناگاه اشک بریزد، بی‌دلیل نیست. این ناله و گریه‌ی بی‌اختیار نشان‌دهنده‌ی احساسات عمیق و درونی اوست.