غزل شمارهٔ ۳۲۱

هوش مصنوعی: هر کسی که در روزهای خوب به من دلگرمی می‌دهد و همدردی می‌کند، در روزهای بد به شدت مرا دلbroken کرده و غم و اندوهی برای من به ارمغان می‌آورد.

هوش مصنوعی: ای ساقی، تو را می‌بينم و می‌بینم که چقدر ساده دل هستی، چرا که حتی شیخ شهر هم نمی‌تواند باور کند که کسی مانند من به عشق میگساری دچار شده است.

هوش مصنوعی: خود را نشان بده، زیرا چهره نمی‌داند از حجاب، چشمی که به خاطر گریه بی‌اختیار شده است.

هوش مصنوعی: کسی که در کار و عمل بی‌انگیزه است، به خاطر قناعت و امیدواری خود به آرامش می‌رسد و به طور کامل به مسیر زندگی ادامه می‌دهد.

هوش مصنوعی: پس از اینکه فرد هزار جام شراب نوشید، لذت و شادابی او به یک عادت تبدیل شد و دیگر نتوانست به حالت طبیعی خود برگردد.

هوش مصنوعی: زیبایی از نتیجهٔ کارهایی که انسان انجام می‌دهد، ناشی می‌شود و هر کس که به دلیل اعمالش دچار شرمساری شود، نمی‌تواند به راحتی به عقب بازگردد.

هوش مصنوعی: در این دنیا، جز با اشک ریختن، هیچ چیز دیگری وجود ندارد و حتی این اشک نیز به خاطر زیاده‌خواهی مردم، برای چشم ما ناخوشایند شده است.

هوش مصنوعی: با اینکه تلاش کردم و دست و پا زدم، وضعیت من بدتر شد و در میانهٔ دریا آرام شدم.

هوش مصنوعی: من در دنیای پر از مشکلات و سختی‌ها، راهی را برای خود انتخاب کرده‌ام و اکنون که شرایط به نفع من پیش رفته و شانس مرا همراهی می‌کند، به سرعت پیش می‌روم و از این فرصت بهره‌برداری می‌کنم.