غزل شمارهٔ ۱۱۲

هوش مصنوعی: گل سنبل می‌تواند لاله را در آغوش بگیرد و گیسوان تو همانند لاله‌ای است که در کنار سنبل می‌درخشد.

هوش مصنوعی: آهوی شادابی که در باغ زیبایی است، با هر دم به شیوه‌ای دلربا غواصی می‌کند و چشمان نرگس‌وار تو دل را می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: ساحری که از آستین خود نیرنگی می‌ریزد، قدرت شگفت‌انگیزی دارد و با چشمان جادوئی‌اش، تأثیر خاصی بر دل‌ها می‌گذارد.

هوش مصنوعی: در اینجا گفته می‌شود که شخصی به مشهد آمده است، جایی که انتظار دارد مسیح بیاید و امیدوار است که دیگران به دلیل تقدس آنجا، به نوعی در برابر این مکان متعجب و شرمنده شوند. در واقع، وجود چنین شخصیتی در این مکان باعث می‌شود تا افراد دیگر احساس کوچکی و ناچیزی کنند. این جمله به نوعی بر اهمیت و ویژگی خاص آن مکان تأکید می‌کند.

هوش مصنوعی: شعله ای که به خاطر عشق و شجاعت تو، می تواند آتش جهنم را به آتش بکشاند و به آن آسیب برساند، از خود توست.

هوش مصنوعی: از زیبایی‌های تو هر کس به زبانش می‌گوید و هیچ‌کس نتوانسته به درستی بشنود، پس چه کسی می‌تواند از خاطر و خبرهای پراکنده‌ی تو آگاه شود وقتی که زیبایی تو چنان دل‌رباست؟