غزل شمارهٔ ۳۱

هوش مصنوعی: دل من به سوی کعبه‌ای متمایل شده و آرزوی رسیدن به هدفی را دارد که در دل‌ها باقی می‌ماند، حتی پس از عبور از مسیرهای مختلف و کعبه‌های متفاوت.

هوش مصنوعی: تو دارای قلبی مانند افلاطون هستی، اما در اندیشه‌ات نباید دچار غفلت شوی. در آن جایی که تنها حسرت و افسوس وجود دارد، تلاش برای حل مسائل بی‌نتیجه خواهد بود.

هوش مصنوعی: بگذار تا برایت مثالی بزنم: مانند کسی که فقط با ظاهر و صفت‌های عمومی آشناست، نمی‌تواند زیبایی واقعی کعبه را ببیند. او نمی‌تواند به عمق و معنای واقعی دست یابد زیرا هنوز مراحل لازم را طی نکرده است.

هوش مصنوعی: اگر من با فردی که بر روی ماشین اسب نشسته است، سخن عمیق و رمزی از قدیم شراب‌فروشان بگویم، صدای زنگ در خواهد آمد و ناقوس‌ها خاموش خواهند شد.

هوش مصنوعی: خدا را به مکانی که صوفی‌های قدیمی در آن جمع می‌شوند بدهید تا اهل دل بتوانند دور هم جمع شوند و فضایی زیبا و دل‌انگیز بسازند و محفل‌های شاد و پرمعنایی تشکیل دهند.

هوش مصنوعی: وقتی که فردا به خون آغشته برمی‌خیزم و دور او می‌چرخم، دل‌های عاشقان به خاطر حسرت، داغ و خونین می‌شود.

هوش مصنوعی: دوستی شگفت‌انگیز است، اما بیشتر از آن، وای به حال تو اگر موانع از چشمت دور شوند و نتوانی توفیق را در زندگی‌ات ببینی.