غزل شمارهٔ ۳۸

هوش مصنوعی: عشق ما چنان بلند و قدرتمند است که حتی کفر هم از ترس به فرار می‌رود.

هوش مصنوعی: به علت بارش شدید و مداوم باران، زندگی و شادی از خاک ما فرار کرد.

هوش مصنوعی: زمانی که یار در حال وداع است، ما نیز غمگین و افسرده می‌شویم و نفس آخر ما به سرعت فرار می‌کند.

هوش مصنوعی: چشم خود را به چهره محبوب گشودیم، اما نگاه شرمگین ما باعث شد که او از دیدن ما فرار کند.

هوش مصنوعی: از آتش دل، روشنایی‌ای به وجود آوردیم و سایه‌ی همنشین ما از کنار ما دور شد.

هوش مصنوعی: اشتیاق دیدار به حدی شدید بود که ادب و نزاکت از ما دور شد.

هوش مصنوعی: دست خود را بیرون آوردیم و نام "آز" از انگشتر ما فرار کرد.

هوش مصنوعی: عرفی به زیبایی و بصیرت خاصی دست یافته است که رازها را روشن می‌کند، اما عقل تیزبین او مانند یک سایه فرار کرده و نمی‌تواند به راحتی به دست آید.