غزل شمارهٔ ۳۲۸

هوش مصنوعی: وقتی آن شخص با من صحبت کند، کلامش مانند شیرینی آتشین است و هر چیزی که تلخ و زهرآلود باشد از لبانش به مانند دارویی خوشمزه و دلپذیر می‌شود.

هوش مصنوعی: عاشقان به سوی او هجوم آورده‌اند و من خوشحالم که از این پس در نابودی دوستان بی‌پروایی نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: نگران نباش که اگر دامن تو به خون من آلوده شود، فردا با اشک من همه چیز پاک خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگرچه امیدم کم شده، اما چون می‌دانم که در میدان او، سرانجام به خاک محکوم می‌شوم، حاضر نیستم دستم را از دامانش کوتاه کنم.

هوش مصنوعی: من، در حال مستی و شراب‌خواری، به مسجد رفتم، ای زاهد، نگران نباش که به زودی در صحن مسجدت، زمین به درخت تاک تبدیل خواهد شد.

هوش مصنوعی: ای زاهد، چه فایده دارد که تو تنها به دوختن چاک‌های پیرهن خود مشغول هستی، در حالی که از این غافل هستی که روزی دامن و گریبان تو نیز در آغوش مرگ چاک خواهد شد.

هوش مصنوعی: عشق و علاقه‌ام به تو روز به روز بیشتر می‌شود و در این زمان کوتاه، به زودی می‌توانم دمی از تو دور نشوم.