غزل شمارهٔ ۱۸۷

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۷

این صفا حسن و محبت ز هم اندوخته اند

این دو شمع اند که از یکدگر افروخته اند

عشوه و ناز و تغافل که تراود از تو

شیوه ها را همه گویی ز هم آموخته اند

ما فرو رفته به بحر غم بی پایانیم

جامهٔ ما نه به اندازهء ما دوخته اند

دفع لب تشنگی از شعله نکردست کسی

مگر آن جمع که از آتش دل سوخته اند

بندگان تو که درعشق خداوندانند

دو جهان را به تمنای تو بفروخته اند

عرفی آنان که ز تحقیق مسایل مست اند

خون هم خورده از آن چهره برافروخته اند

غزل شمارهٔ ۱۸۶: تا بوی نعیم ستم از خوان تو یابند غزل شمارهٔ ۱۸۸: فتادگان سر خود را به خاک پا بخشند

اطلاعات

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

برگردان به زبان ساده

این صفا حسن و محبت ز هم اندوخته اند

این دو شمع اند که از یکدگر افروخته اند

هوش مصنوعی: این دو موجود زیبا و دوست‌داشتنی به خاطر عشق و محبت به یکدیگر به وجود آمده‌اند، مانند دو شمع که از روشنی همدیگر روشن می‌شوند.

عشوه و ناز و تغافل که تراود از تو

شیوه ها را همه گویی ز هم آموخته اند

هوش مصنوعی: عشق و زیبایی و بی‌توجهی که از تو به نمایش گذاشته می‌شود، همه نشان‌دهنده‌ی این است که راز و رمزهای این رفتارها را به خوبی یاد گرفته‌اند.

ما فرو رفته به بحر غم بی پایانیم

جامهٔ ما نه به اندازهء ما دوخته اند

هوش مصنوعی: ما در عمق دریای غم هستیم و غم‌های ما بی‌پایان به نظر می‌رسند. لباس‌مان به اندازه‌ی غم‌هایمان مناسب نیست و نمی‌تواند آنچه را که در دل داریم، به خوبی نشان دهد.

دفع لب تشنگی از شعله نکردست کسی

مگر آن جمع که از آتش دل سوخته اند

هوش مصنوعی: تشنگی از شعله آتش را هیچ کس نتوانسته است برطرف کند، مگر کسانی که از عشق و درد درون خود سوخته‌اند.

بندگان تو که درعشق خداوندانند

دو جهان را به تمنای تو بفروخته اند

هوش مصنوعی: ای بندگان تو که در عشق به خداوند مجذوب‌اند، جان و دلشان را برای رسیدن به تو فدای این دو جهان کرده‌اند.

عرفی آنان که ز تحقیق مسایل مست اند

خون هم خورده از آن چهره برافروخته اند

هوش مصنوعی: افرادی که در پی جستجوی عمیق مسائل هستند و به شدت در این راه غرق شده‌اند، به گونه‌ای از شوق و شور می‌سوزند که حتی برای آن چهره‌شان سرخ و برافروخته می‌شود.