غزل شمارهٔ ۳۹۰

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۰

کجاست نشتر مژگان دوست تا دل ریش

هزار چرخ زند بی خودانه بر سر بیش

تو هم ز بتکده آیی و طواف کعبه کنی

اگر نقاب گشایم ز حسن طینت خویش

همه ز عاقبت اندیش اند سرگردان

من این فریب نخوردم ز عقل دور اندیش

غزل شمارهٔ ۳۸۹: منم که می کنم از درد بی کرانهٔ خویش غزل شمارهٔ ۳۹۱: ملک به سهو نویسد چو نامهٔ ستمش

اطلاعات

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: الف. رسته

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

کجاست نشتر مژگان دوست تا دل ریش

هزار چرخ زند بی خودانه بر سر بیش

هوش مصنوعی: چشمان دوست مانند تیغی تیز است که دل مرا به شدت می‌آزارد و می‌چرخاند، بی‌آنکه خودم بخواهم، و این درد و شعف را در برابری با زیبایی‌اش تحمل می‌کنم.

تو هم ز بتکده آیی و طواف کعبه کنی

اگر نقاب گشایم ز حسن طینت خویش

هوش مصنوعی: اگر تو نیز از محبوبی به سوی بتکده بیایی و دور کعبه بچرخی، من نیز پرده را کنار می‌زنم و زیبایی ذات خود را به تو نشان می‌دهم.

همه ز عاقبت اندیش اند سرگردان

من این فریب نخوردم ز عقل دور اندیش

هوش مصنوعی: همه به فکر آینده و عواقب کارهایشان هستند و به همین خاطر دچار سردرگمی شده‌اند، اما من فریب این نگرانی‌ها را نخورده‌ام و از عقل و دوراندیشی دور هستم.