غزل شمارهٔ ۱۲۶

هوش مصنوعی: در عشق اگر دردی پیش بیاید، درمان‌های زیادی وجود دارد و اگر زخم عمیق و مشکل‌ساز شود، چیزهای با ارزشی برای درمان آن در دسترس است.

هوش مصنوعی: اگر از لطف من ناامید باشی، امیدوارم که در سختی و عتاب به من توجه کنی. اگر سبحه‌ای در دست ندارم، اما هنوز در دل خود پیوندی با خیر و نیکی برقرار کرده‌ام.

هوش مصنوعی: اعتراف به اشتباهات و طلب بخشش، از نشانه‌های رحمت الهی است. در حقیقت، اگرچه اشک‌های ما به مثابه عذر و درخواست بخشش هستند، اما تنها با رحمت و عشق خداوند می‌توانیم از گناهان خود پاک شویم.

هوش مصنوعی: ای طبیب مهربان، تو که در این شهر پر از امید، دیگر درمانی برای دردها وجود ندارد و در هر قدم، صدها بیمار نیازمند کمک هستند.

هوش مصنوعی: معنای این بیت این است که نباید فقط به نوشته‌های قدیمی و درس‌های تکراری اکتفا کرد. بهتر است به واقعیت‌ها و نشانه‌های موجود در اطراف خود نگاهی دقیق و باز داشته باشیم، زیرا این نشانه‌ها در همه جا و در هر موقعیتی قابل مشاهده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر کسی خود را محدود کرده باشد، در درون لباس معنوی او حقیقتی نیکو و عمیق وجود دارد.

هوش مصنوعی: اگر در باغ یاسمن یا سنبل نباشد، غمی نیست. اما در دل من خاری وجود دارد که مرا می‌آزارد.

هوش مصنوعی: ای رضوان، مقداری از بهشت را نشان بده، زیرا در باغ عشق میوه‌های تلخ و گل‌های پژمرده‌ای وجود دارد.

هوش مصنوعی: اگر دل من بشکند و خونم تلخ شود، عرفی، نگران نیستم، چون چشمی که با زهر آشناست و اشکی که زیاد می‌ریزد، وجود دارد.